II FSK 1950/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Stanisław Bogucki, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "T." S. A. w Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Go 1625/06 w sprawie ze skargi "T." S. A. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 19 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić skargę kasacyjną. I. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. W dniu 20 listopada 2006 r. spółka T. S.A. w Z. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 19 października 2006 r., opłacając ją w tym samym dniu wpisem w kwocie 100 zł. 2. Następnie zarządzeniem przewodniczącego z dnia 28 grudnia 2006 r. Spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez przedłożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego – oryginału lub uwierzytelnionego odpisu tego dokumentu. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 12 stycznia 2007 r. Skarżąca w zakreślonym terminie nie usunęła braków formalnych skargi. 3. Sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm., dalej ppsa) odrzucił skargę i zwrócił stronie uiszczony wpis. 4. Od powyższego postanowienia spółka T. wniosła skargę kasacyjną. Postanowienie zaskarżyła w całości zarzucając naruszenie: - art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 okt 3 ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprecyzyjnym określeniu w wezwaniu z dnia 9 stycznia 2007 r. zakresu uchybienia tj. braku formalnego skargi do uzupełnienia, którego wezwana została skarżąca, co uniemożliwiło odrzucenie skargi, - art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym oznaczeniu podstaw prawnych wezwania co nie mogło rodzić ujemnych konsekwencji w postaci odrzucenia skargi, - art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 86 § 1 w związku z art. 49 § 1 ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przedwczesnym odrzuceniu skargi, co uniemożliwiło rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu przy jednoczesnym dalszym wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braków skargi (wezwanie z dnia 14 lutego 2007 r) pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. - art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi, - art. 166 w związku z art. 141 § 4 ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanu faktycznego sprawy w sposób nie odzwierciedlający materiału dowodowego sprawy albowiem stroną skarżąca nie są osoby powołane w jego uzasadnieniu. Nie prawidłowe przywołanie stron rodzi poważne wątpliwości w zakresie rzeczywistego adresata zaskarżonego postanowienia. Ponadto wskazano na zarzut nieważności postępowania oparty o przesłankę z art. 183 § 1 pkt 5 ppsa. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 1. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że w wezwaniu z dnia 9 stycznia 2007 r. Sąd precyzyjnie określił jaki jest brak skargi i w jaki sposób należy go uzupełnić. Zwrot "do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej" nawet jeśli pełnomocnikowi spółki (adwokatowi) wydał się mało jasny to w dalszej części powołanego zdania został on doprecyzowany poprzez wskazanie konkretnego dokumentu wymaganego przez Sąd tj. aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego – oryginału bądź uwierzytelnionego odpisu. Przy tak sformułowanym zdaniu, nie można mieć wątpliwości o jakie dokumenty skarżąca została wezwana. 2. Zarzut nieprawidłowego wskazania podstaw prawnych wezwania nie znajduje uzasadnienia w treści tego wezwania. Zawiera ono bowiem wszelkie niezbędne elementy. Wskazuje dokładnie jakie braki strona ma uzupełnić, zakreśla siedmiodniowy termin do ich uzupełnienia oraz wyraźnie określa rygor niezachowania terminu z powołaniem podstawy prawnej tj. art. 58 § 1 pkt 3. 3. Autor skargi kasacyjnej podniósł także, że skarga została przedwcześnie odrzucona, co uniemożliwiło rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu. Należy podkreślić, że odrzucenie skargi nastąpiło po bezskutecznym upływie terminu zakreślonego do uzupełnienia wskazanych braków formalnych – zatem nie przedwcześnie, a wniosek o przywrócenie uchybionego terminu został rozpoznany postanowieniem sądu pierwszej instancji z dnia 29 października 2007 r., od którego nie wniesiono środka zaskarżenia. Ponadto wezwaniem z dnia 14 lutego 2007 r. spółka została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu (a nie skargi jak podniósł pełnomocnik) i informacja ta jest wyraźnie i jednoznacznie podana w treści omawianego zarządzenia. 4. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 ust 1 ppsa także jest chybiony. Kwestia rozstrzygnięcia najpierw nieuzupełnienia braków skargi, a następnie przywrócenia terminu nie ma wpływu na rozpoznawaną sprawę. W przypadku bowiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu postanowienie o odrzuceniu skargi stałoby się bezprzedmiotowe. 5. W ostatnim zarzucie autor skargi kasacyjnej podniósł, że w postanowieniu został przedstawiony stan faktyczny niezgodny z materiałem dowodowym sprawy poprzez wymienienie w uzasadnieniu osób nie będących stroną. Należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 21 marca 2007 r. Sąd dokonał sprostowania tej oczywistej omyłki. Kwestia tego sprostowania została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem NSA z dnia 28 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II FZ 342/07). Mimo iż na etapie składania skargi kasacyjnej kwestia omyłki w postanowieniu nie była jeszcze przedmiotem postępowania, to jednak na etapie rozpoznawania skargi kasacyjnej kwestia ta została już prawomocne rozstrzygnięta. Omyłka ta w żaden sposób nie wpływała na wynik sprawy ani na sytuację procesową skarżącej. 6. Zarzut nieważności postępowania także nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie można mówić o pozbawieniu możliwość obrony praw – w tym przypadku braku możliwości złożenia wymaganych przez Sąd dokumentów – w sytuacji, kiedy wezwanie zostało doręczone już po opuszczeniu przez pełnomocnika aresztu i miał on fizyczną możliwość reprezentowania interesów spółki. 7. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 ppsa należało orzec jak w sentencji.