II FSK 199/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 914/12 odrzucające skargę w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia należności budżetowych postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia należności budżetowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od powyższej skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 marca 2012 r., natomiast wpis został uiszczony w dniu 2 kwietnia 2012 r., a zatem po upływie wyznaczonego przez Sąd terminu. Od powyższego postanowienia M.K. wniósł skargę kasacyjną. Postanowienie zaskarżył w całości, zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 220 § 3 oraz art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) poprzez odrzucenie skargi podczas gdy z uwagi na zaistnienie przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia wpisu oraz faktycznego dokonania wpisu skarga była dopuszczalna i powinna zostać rozpatrzona merytorycznie przez sąd pierwszej instancji. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w główniej mierze przedstawiono argumentację odnoszącą się do przesłanek przywrócenia terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie poza wszelkim sporem pozostaje fakt, że wpis od przedmiotowej skargi został uiszczony po upływie wyznaczonego terminu. Kwestia przywrócenia terminu została prawomocnie przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 października 2012 r., którym to Sąd oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 października 2012 r. w żaden sposób, w merytorycznych rozważaniach nie odnosił się do zagadnienia przywrócenia terminu, czego zdaje się nie dostrzegać autor skargi kasacyjnej. Przedmiotem rozważań Sądu była sprawa uiszczenia wpisu i dokonania tej czynności po terminie, a nie uprawdopodobnienie, czy też jego brak, okoliczności przemawiających za przywróceniem uchybionego terminu. Zarządzenie o obowiązku uiszczenia wpisu sądowego (wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencji niedopełnienia danej czynności) zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 marca 2012 r. Termin na dokonanie czynności upływał zatem w dniu 26 marca 2012 r. Wpis został natomiast uiszczony dopiero w dniu 2 kwietnia 2012 r. Wobec prawomocnego odmówienia stronie przywrócenia uchybionego terminu, wniesiona skarga, jako nieopłacona w terminie, podlegała odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił stan faktyczny w sprawie i zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Brak było również podstawy prawnej do orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. jednoznacznie wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z zaskarżeniem wyroku, a nie – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – postanowienia.