II FSK 2086/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Ol 86/12 w sprawie ze skargi P. sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 15 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 rok 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz P. sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 2136 (słownie: dwa tysiące sto trzydzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 86/12 oddalił skargę P. Sp. z o.o. (dalej "Spółka") z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przedstawił, że Pd. sp. z o. o. z siedzibą w W ( w toku postępowania Spółka została przejęta przez P. sp. z o.o. z siedzibą w W.) z pismem z dnia 31 grudnia 2009 r. wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r. w wysokości 12.578,70 zł oraz za okres styczeń – marzec 2006 r. w kwocie 3.144,66 zł. Wskazała, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Prezydent Miasta O. postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. W uzasadnieniu wydanej w wyniku tego postępowania decyzji organ zwrócił uwagę, iż ustalenie charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości następuje w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Skoro budowle, których właścicielem jest strona nie znajdowały się na gruntach oznaczonych symbolem "dr", nie było podstaw do wyłączenia ich z podstawy opodatkowania. W związku z odwołaniem od powyższej decyzji złożonym przez P., sp. z o. o. z siedzibą w W. - następcę prawnego Spółki Pd., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podzieliło stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że na podstawie ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953), z dniem 9 grudnia 2003 r. ograniczeniu uległ zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości. Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym z poprzedniego brzmienia przepisu usunięty został zwrot mówiący o tym, iż chodzi wyłącznie o drogi publiczne. W dalszej kolejności organ odwoławczy odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym podstawą zastosowania stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków jest stan prawny tych gruntów i budynków wynikający z ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Zatem oznaczenie gruntu w ewidencji jako "Bi" – inne tereny zabudowane uniemożliwia wyłączenie go z opodatkowania na zasadzie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2005 i 2006 r. Organ odwoławczy wskazał na załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), zgodnie z którym do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Powyższe oznacza, że w pasie drogowym może znajdować się wyłącznie grunt stanowiący drogę, czyli grunt oznaczony jako "dr". W konsekwencji nie można wyłączyć z opodatkowania budowli drogi, jeżeli grunt, na którym ta budowla istnieje, nie jest sklasyfikowany jako droga i nie jest umieszczony w pasie drogowym. Jak podniosło SKO, powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1066/08, oraz z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 248/09. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości, zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze m., dalej p.p.s.a.) tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 1991 r., nr 9, poz 31, z późń. zm.; dalej zwana : "u.p.o.l.") w brzmieniu obowiązującym od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r., w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 nr 240, poz. 2027 ze zm.; dalej zwana: "Prawo geodezyjne i kartograficzne"). W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż ewidencja gruntów i budynków nie ma w podatku od nieruchomości decydującego znaczenia, ponieważ przepisy u.p.o.l. nie wskazują na konieczność jej stosowania, zwłaszcza w tych sytuacjach, gdy nie przewiduje ona oznaczenia dla pewnych kategorii gruntów (np. "pas drogowy"). Zdaniem Skarżącej organ podatkowy uzależniając zastosowanie zwolnienia wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. od oznaczenia gruntu zajętego przez drogę wewnętrzną w ewidencji gruntów symbolem "dr", naruszył wskazany przepis w zw. z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ponieważ ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje kategorii gruntu pod nazwą "pas drogowy", a symbol "dr" - droga, na gruncie prawa podatkowego oznacza budowlę, a nie grunt. Dodatkowo skarżąca powieliła zarzut przedstawiony w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż niewłaściwe było rozstrzygnięcie w jednej decyzji kwestii zobowiązania za rok 2005 jak i 2006. Zdaniem Spółki powinny być w tej sprawie prowadzone dwa odrębne postępowania zakończone wydaniem dwóch odrębnych decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że na mocy ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200 poz. 1953) od dnia 9 grudnia 2003 r. w stosunku do poprzedniego brzmienia ograniczeniu uległ zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości. Po zmianie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stanowił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast według art.2 ust.2 - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, oraz- według art. 2 ust. 3 pkt.4 - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Jednocześnie na mocy art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd podkreślił, że obie powołane wyżej normy prawne są równorzędnej rangi ustawowej o charakterze wiążącym dla organów podatkowych. Sąd wyjaśnił, że okoliczności faktyczne są niesporne, natomiast kwestią sporną jest niezastosowanie przez organy podatkowe wyłączenia spod opodatkowania, przewidzianego w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w roku 2005 i 2006 w odniesieniu do nieujawnionych w ewidencji gruntów i budynków gruntów stanowiących drogi wewnętrzne. Sąd zauważył, że w orzecznictwie sądowym nie ma jednolitego stanowiska w zakresie interpretacji wyłączenia określonego w art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w odniesieniu do gruntów stanowiących drogi a nie zaewidencjonowanych w ewidencji gruntów i budynków i podzielił stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 1780. W ocenie Sądu nieuzasadnione było wywodzenie, że ponieważ nie występuje ścisły związek między pasami drogowymi a drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, zatem kwestia wyłączenia spod opodatkowania wymienionych w art. 2 ust.3 pkt.4 przedmiotów może być rozpatrywana odrębnie dla każdego z nich. Sąd wyjaśnił, że w sytuacji, gdy ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje istotnych dla rozstrzygnięcia sporu pojęć "pasa drogowego" i "drogi", znaczenie tych pojęć należało ustalić w oparciu o wykładnię językową przede wszystkim w języku prawnym. Pojęcia te zostały zdefiniowane w ustawie z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych. Zgodnie z art. 4 pkt. 1 tej ustawy pojęcie "pas drogowy" oznacza wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zaś pod pojęciem "droga" należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt. 2 u.d.p.). Zestawienie powyższych definicji prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że grunt może być uznany za część pasa drogowego jedynie wtedy, gdy jest na nim zlokalizowana droga. Z kolei droga może być zlokalizowana wyłącznie w pasie drogowym. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że droga jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l., a przy tym wprost została wymieniona jako budowla w art. 3 pkt. 3 Prawa budowanego (w brzmieniu obowiązującym w 2005 i 2006 r.). W ocenie Sądu, takie rozumienie pojęć "pasa drogowego " i "drogi" prowadzi do wniosku, że przez "pas drogowy" w rozumieniu u.p.o.l. należy rozumieć wyłącznie grunt, na jakim zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami, które są z nią funkcjonalnie związane. Wynika to wprost z przytoczonej wyżej definicji pasa drogowego w u.d.p., jako że przestrzeń nad i pod powierzchnią pasa drogowego nie podlega opodatkowaniu. Powyższe oznacza, że na podstawie art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. wyłączeniu spod opodatkowania podlegać będzie wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z budowlą drogi, posadowioną na tym gruncie wraz z obiektami budowlanymi i urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Sąd podkreślił, że ustawa o drogach publicznych jest podstawowym aktem prawnym regulującym kwestie związane z drogami i ich zarządzeniem, zatem uzasadnione było przyjęcie przez organy podatkowe, iż wymienione pojęcia użyte zostały w art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. w takim znaczeniu, jakie nadaje im ustawa o drogach publicznych. Sąd podkreślił, że dla wykazania, że konkretny grunt jest pasem drogowym, konieczne jest odwołanie się do zapisów ewidencji gruntów i budynków, taki bowiem wymóg ustawodawca wprowadził w art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Warunek ten odnosi się do wskazania środka dowodowego, za pomocą którego należy udowodnić fakt, że na danym terenie istnieje pas drogowy. Fakt ten winien być wykazany poprzez ustalenie treści wpisu w ewidencji, skoro obowiązywał w tym zakresie przepis art. 21 ww. ustawy wyraźnie nakazujący uwzględnianie danych z ewidencji przy wymiarze podatku, bowiem wyłączenie danego gruntu spod opodatkowania ma niewątpliwie wpływ na wymiar podatku. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nim stwierdzone, a więc organ podatkowy nie może ich pominąć przy wymiarze podatku bez względu na to, czy odpowiadają one stanowi faktycznemu, tak jak żąda tego skarżąca. Natomiast w interesie strony było podjęcie odpowiednich działań przed właściwym organem w celu doprowadzenia ewidencji gruntów do zgodności ze stanem faktycznym. Na konieczność uwzględnienia przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l., nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego posługuje się inną terminologia niż u.p.o.l. definiując jednakże każdy z użytych w niej terminów. Sąd zauważył także, że w § 68 ust. 3 pkt. 7 lit. a) rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.Nr.38,poz.454 ze.zm.) w grupie "grunty zabudowane i zurbanizowane" wymieniono tereny komunikacyjne – drogi - oznaczone symbolem "dr". Natomiast w załączniku nr 6 do tego rozporządzenia w ust. 3 pkt. 7a wymieniono drogi, powołując się przy tym na ustawę o drogach publicznych. Do dróg zalicza w szczególności drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne, w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz obiektów użyteczności publicznej, place postojowe i manewrowe przy dworcach kolejowych, autobusowych i lotniczych, portach morskich i rzecznych i innych oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych. Drogami w rozumieniu rozporządzenia nie są natomiast grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Sąd wskazał, że w definicji użytku gruntowego nazwanego drogą odwołano się do pojęć znanych u.p.o.l. Prawidłowe odczytanie danych z ewidencji gruntów i budynków, nie ograniczające się do samej tylko nazwy danego użytku, pozwala na ustalenie, czy dany grunt może być uznany za pas drogowy w rozumieniu u.p.o.l., do tego pojęcia odwołuje się bowiem definicja "drogi" w rozporządzeniu z 29 marca 2001 r. Użytek nazwany w ewidencji drogą dotyczy pasów drogowych wszystkich rodzajów dróg, wymienionych w ustawie o drogach publicznych (wyraźnie wskazano w definicji na drogi wewnętrzne), a tym samym wszystkich pasów drogowych, o jakich mowa w u.p.o.l. również pasów pod drogami wewnętrznymi. Odnośnie powielonego z odwołania zarzutu określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości jedną decyzją za dwa okresy podatkowe tj. za rok 2005 i za okres od stycznia 2006 do marca 2006 r. Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Ordynacji podatkowej zakładają, co do zasady, określanie zobowiązania za każdy okres rozliczeniowy odrębnie. Nie zawierają jednak zakazu wszczęcia postępowania i wydania jednej decyzji odnośnie kilku okresów, gdy występuje tożsamość stanu faktycznego i prawnego spraw, gdy występuje tożsamość stanu faktycznego i prawnego spraw. Na marginesie Sąd zauważył, że organy podatkowe nie mogły naruszyć powołanego w skardze art. 145 § 1 lit a) p.p.s.a., gdyż przepisu tego nie stosowały. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę. P.sp. z o. o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia, zarzucając naruszenie art. 177 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w zw. z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W związku z powyższymi zarzutami Spółka zaskarżyła wyrok w całości i wniosła o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a., - zasądzenie na rzecz P. sp. z o. o. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna wobec usprawiedliwionych podstaw zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) – dalej jako "u.p.o.l.", zależało od oznaczenia gruntów, na których takie budowle są posadowione, symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków. Należy zauważyć, że opodatkowanie dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym we wskazanym powyżej okresie wywoływało wątpliwości interpretacyjne. Zostały one wyjaśnione w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r. o sygn. akt II FPS 2/13 (publ. w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą skargę kasacyjną podziela wyrażony w niej pogląd. Ujednolica ona linię orzeczniczą sądów administracyjnych w spornej kwestii, ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", który to przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Zakamycze 2005, s. 471). Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W rozpoznawanej sprawie nie znaleziono podstaw do ponownego wystąpienia z pytaniem prawnym na skład poszerzony. W tej sytuacji, ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których znalazłby zastosowanie interpretowany przepis, zatem i Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową sprawę. Należy przypomnieć, że Sąd pierwszej instancji wyraził jednoznaczne stanowisko, zgodnie z którym przy określeniu zakresu niepodlegania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu w okresie od 19 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. należy odnosić się do zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jest to pogląd niezgodny z sentencją cytowanej powyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Biorąc pod uwagę treść zarzutów skargi kasacyjnej, kwestionującej pogląd o decydującym znaczeniu zapisów ewidencji gruntów i budynków, skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązany będzie uwzględnić treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r. o sygn. akt II FPS 2/13, wraz z jej uzasadnieniem. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przez sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).