II FSK 2088/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (sprawozdawca), Lidia Ciechomska-Florek, Sędzia WSA (del.), Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 205/08 w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 22 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 205/08, mocą którego oddalono skargę Z. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 22 lutego 2008 r. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. W motywach orzeczenia Sąd przedstawił stan sprawy. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 i art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – zwanej dalej u.p.e.a. - po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 31 grudnia 2007 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o Nr [...]. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że ww. tytuł wykonawczy, obejmujący należności z tytułu pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej raty podatku od nieruchomości od osób fizycznych za rok 2006 wraz z naliczonymi kwotowo odsetkami oraz stawką dalszych odsetek na dzień wystawienia tytułu w wysokości 12 %, Organ egzekucyjny doręczył Zobowiązanemu w dniu 7 października 2007 r. W dniu 8 października 2007 r. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zarzucił wskazanie nieprawidłowej podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, gdyż wskazując art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613) – zwanej dalej u.p.o.l. - wierzyciel nie podał, jaki jest rodzaj i typ nieruchomości, miejscowość, gmina oraz województwo, zaś na podstawie drugiego z przepisów wskazanych w tytule, tj. art. 6 ust. 7 tej ustawy, Organ podatkowy winien wydać decyzję i zapis tej treści powinien znaleźć się w tytule wykonawczym; wskazanie w rubryce 30 podstawy prawnej należności – orzeczenia, zamiast decyzji podatkowej popartej właściwą uchwałą rady gminy; wskazanie niewłaściwej (jednej) stawki odsetek, podczas gdy w okresie od 1 lutego 2006 r. do 30 sierpnia 2007 r. odsetki od zobowiązań podatkowych obowiązywały w różnych wysokościach, a także to, że w tytule w części F nie wskazano miejsca położenia nieruchomości. Na podstawie powyższych zarzutów Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Prezydent Miasta S. uznał jego zarzuty za nieuzasadnione. Wyjaśnił, że w pozycji 29 tytułu został podany akt normatywny stanowiący podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, tj. ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W pozycji 30 tytułu została wskazana decyzja podatkowa i data jej wydania, tj. decyzja z dnia 13 stycznia 2006 r. Nr [...] w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006, w kwocie 1.439,00 zł, położonej przy ul. K. 16 w S. Natomiast wzór tytułu wykonawczego został określony rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) zwane dalej rozporządzeniem z dnia 22 listopada 2001 r., który w poz. 30 posługuje się pojęciem "orzeczenie". W pozycji tej została wskazana decyzja, na podstawie której Organ podatkowy ustalił zobowiązanie podatkowe. W tytule wykonawczym wskazano też stawkę odsetek, która obowiązywała w dniu jego wystawienia, natomiast w postępowaniu egzekucyjnym odsetki są liczone od dni wykazanych w pozycjach 36,46,56,66, zgodnie z wysokością obowiązującą w danym okresie, stanowiącą dwukrotność stopy lombardowej uchwalonej przez Radę Polityki Pieniężnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia Strony, stwierdziło, że Organ egzekucyjny prawidłowo zakwalifikował twierdzenia zawarte w zarzutach do tytułu jako zarzuty niespełnienia przez tytuł wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. i wskazało, jakie elementy powinien zawierać tytuł wykonawczy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 1 ww. ustawy, należy rozumieć wskazanie decyzji nakładającej na zobowiązanego egzekwowany obowiązek, a w przypadku, gdy obowiązek wynika wprost z przepisu prawa - wskazanie aktu prawnego, miejsca jego publikacji oraz numeru (oznaczenia) przepisu nakładającego obowiązek. Według Kolegium, wierzyciel nie ma natomiast obowiązku wskazywania w tytule wykonawczym przepisów prawa materialnego, na podstawie których została wydana decyzja nakładająca obowiązek. Nie ma również obowiązku cytowania lub też streszczania treści przepisów, co byłoby także zabiegiem niewykonalnym, z uwagi na ograniczoną ilość miejsca w odpowiednich pozycjach tytułu wykonawczego. Zarzut Zobowiązanego w tym zakresie Kolegium uznało za nieuzasadniony, gdyż w tytule wykonawczym prawidłowo jako podstawę prawną wskazano decyzję z dnia 13 stycznia 2006 r. Nr [...]. Dodatkowo wierzyciel wskazał przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę wydania decyzji. Ponadto Kolegium stwierdziło, że tytuł wykonawczy jest sporządzany według wzoru ustalonego przez Ministra Finansów w rozporządzeniu z dnia 22 listopada 2001 r. Dlatego też wszelkie twierdzenia Zobowiązanego odnoszące się do nomenklatury, jaką posługuje się wzór tytułu, np. w zakresie pojęcia "orzeczenia", winny być adresowane do ustawodawcy i nie mają wpływu na prawidłowość wystawionego tytułu, a pojęcie "orzeczenie" jest pojęciem szerszym od decyzji administracyjnej. We wzorze tytułu wykonawczego nie przewidziano również miejsca dla wskazania danych takich jak: "rodzaj i typ nieruchomości", niezależnie od tego, co - według Zobowiązanego - mieści się pod tymi pojęciami. Zgodnie natomiast z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł powinien również zawierać oznaczenie terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaj i stawkę tych odsetek, a w rubryce "stawka odsetek" wpisuje się stawkę odsetek, według której nalicza się dalsze odsetki. Skoro więc tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 24 sierpnia 2007 r., to odsetki za zwłokę od należności podatkowych za okres od 28 czerwca 2007 r. do dnia 29 sierpnia 2007 r. wynosiły 12 %. Prawidłowo więc wierzyciel wskazał w tytule stawkę odsetek. Dodatkowo Kolegium wskazało, że z wzoru tytułu wykonawczego wynika, iż są w nim przewidziane również inne informacje, niewymienione w art. 27 § 1 u.p.e.a., np. w części F tytułu: "miejsce położenia majątku zobowiązanego". Niewskazanie lub nieprawidłowe wskazanie tych dodatkowych informacji nie może być jednak podstawą skutecznego zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy. Odnosząc się do zarzutów skierowanych do zaskarżonego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że instytucję zarzutów, jak i termin ich rozpatrzenia, reguluje art. 34 u.p.e.a., a nie art. 35 K.p.a. W ocenie Kolegium, nie znalazło także uzasadnienia prawnego podanie w treści zaskarżonego postanowienia terminów doręczenia decyzji podatkowych, skoro Zobowiązany nie kwestionował wskazanego w tytule terminu, od którego nalicza się odsetki ani też nie twierdził, że w tej sprawie wystąpiła przerwa w naliczaniu odsetek. Strona wniosła na powyższe postanowienie, jak również na analogiczne postanowienia w przedmiocie pozostałych dwóch tytułów wykonawczych (w sprawach o sygn. akt I SA/Sz 204/08 i I SA/Sz 206/08), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, nie podnosząc jednak konkretnych zarzutów do zaskarżonego postanowienia, lecz ponowiła zarzuty wobec tytułu wykonawczego. Sąd nie uznał skargi za zasadną. Stwierdził, że w jej treści nie sformułowano zarzutu naruszenia konkretnego przepisu, ale z uzasadnienia skargi wynika, że kwestia sporna dotyczy zagadnienia, czy wystawiony w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przeciwko Skarżącemu tytuł egzekucyjny odpowiada wymogom z ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz z przepisów wykonawczych zamieszczonych w rozporządzeniu z dnia 22 listopada 2001 r. Sąd wskazał na treść art. 27 § 1, art. 26 i art. 29 § 2 u.p.e.a. i podkreślił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, który powinien spełniać rygorystycznie określone wymogi co do treści, gdyż warunkuje wszczęcie egzekucji. W ocenie Sądu, z treści zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że odpis tytułu wykonawczego doręczony Skarżącemu zawierał wymagane ww. przepisami elementy i został sporządzony według ustalonego rozporządzeniem Ministra Finansów w załączniku Nr 5 wzoru tytułu wykonawczego czteropozycyjnego stosowanego w egzekucji należności pieniężnych. Organy słusznie stwierdziły, że przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć wskazanie decyzji nakładającej na zobowiązanego egzekwowany obowiązek, a w przypadku, gdy obowiązek wynika wprost z przepisu prawa - wskazanie aktu prawnego, miejsca jego publikacji oraz numeru (oznaczenia) przepisu nakładającego obowiązek. Ponadto, prawidłowo Kolegium stwierdziło także, że wierzyciel nie ma obowiązku wskazywania w tytule wykonawczym przepisów prawa materialnego, na podstawie których została wydana decyzja nakładająca obowiązek, a w szczególności przepisów prawa miejscowego. Wobec tego, że tytuł wykonawczy jako podstawę prawną wskazał decyzję z dnia 13 stycznia 2006 r. Nr [...] i dodatkowo także w pozycji obejmującej akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania orzeczenia) przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydania decyzji, tj. art. 2 i art. 6 ust. 6 i 7 u.p.o.l., to spełniał wymóg wskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Zdaniem Sądu, w podstawie prawnej egzekwowanej należności, zgodnie z wzorem tytułu wykonawczego, prawidłowo użyto określenia "orzeczenie", gdyż oprócz decyzji i postanowień podstawą egzekwowanej należności mogą być także inne orzeczenia, co wynika wprost z art. 4 u.p.e.a. Sąd uznał też, że prawidłowo Organy obu instancji stwierdziły, że we wzorze tytułu wykonawczego nie przewidziano miejsca do wskazania takich danych identyfikujących nieruchomość, jak: "rodzaj i typ nieruchomości", niezależnie od tego, że art. 27 § 1 u.p.e.a. wśród elementów składających się na treść konieczną tytułu wykonawczego nie wymienia takich jak rodzaj i typ nieruchomości. Natomiast w części F tytułu wykonawczego, oznaczonej jako "miejsce położenia majątku zobowiązanego", wierzyciel może wskazać miejsce położenia majątku zobowiązanego, jeżeli egzekucja miałaby być skierowana do tego majątku. Stanowisko Organów co do określenia w tytule wykonawczym terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek, Sąd również uznał za zgodne z art. 27 § 1 pkt 3 ww. ustawy, a nadto z wyjaśnieniem, jakie zamieszczone jest we wzorze tytułu wykonawczego przy pozycji obejmującej stawkę odsetek. Skoro w tytule wykonawczym wierzyciel wskazał kwotę należności głównej, zaznaczył, że należne są odsetki za zwłokę, wskazał też, że odsetki te nalicza się od dnia wymagalności egzekwowanej należności - zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l., jak również, że stawka tych odsetek odpowiada stawce obowiązującej w dniu wystawienia tytułu wykonawczego, tj. 12 % w dniu 24 sierpnia 2007 r. (M.P. 2006, Nr 42, poz. 483), to nie można uznać, że jakikolwiek element kształtujący wysokość odsetek został w tytule wykonawczym wadliwie określony, tym bardziej, że Skarżący nie kwestionował wskazanego w tytule terminu, od którego nalicza się odsetki ani też nie twierdził, że w tej sprawie wystąpił okres przerwy w naliczaniu odsetek. Zdaniem Sądu, uprawnione jest także stanowisko Organu odwoławczego co do treści części F tytułu wykonawczego obejmującej pozycję, w której wskazuje się miejsce położenia majątku zobowiązanego. Skoro jest to treść niewymieniona w art. 27 § 1 u.p.e.a., oznacza to, że może, ale nie musi ona być objęta tytułem wykonawczym, tym bardziej, że nie zawsze wierzyciel posiada wiedzę o miejscu położenia majątku zobowiązanego w momencie wystawiania tytułu wykonawczego. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, że do tytułu wykonawczego w momencie jego przekazania Organowi egzekucyjnemu powinny być dołączone załączniki będące podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, co w tej sprawie nie miało miejsca (o czym świadczy korespondencja) oraz że postępowanie prowadzono z naruszeniem art. 35 K.p.a., tj. przewlekle, a także że w tytule wykonawczym nie wskazano precyzyjnie adresata, do którego wnosi się zarzuty, Sąd uznał, że choć zarzuty te są uzasadnione, naruszenia te nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia Strona zarzuciła Sądowi w trybie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 15 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 18 tej ustawy i art. 136 K.p.a. oraz art. 144 K.p.a. przez niezbadanie przez SKO, a następnie Sąd pierwszej instancji, czy spełniono wymogi formalne dla podjęcia postępowania egzekucyjnego. W aktach sprawy brak bowiem kopii treści upomnienia, niezbędnego do rozpoczęcia postępowania egzekucyjnego; b) art. 29 § 2 u.p.e.a. przez prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymogów z art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 9 K.p.a. przez brak upomnienia i brak pouczenia w tytule o adresacie, do którego można zgłosić zarzuty zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. c) art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. przez niesprecyzowanie pełnej podstawy prawnej tytule wykonawczym i niewskazanie aktu prawa miejscowego, tj. uchwały rady miasta; d) art. 27 § 3 u.p.e.a. przez rozpoczęcie i prowadzenie egzekucji bez posiadania dokumentów będących podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego, co skutkowało naruszeniem art. 29 § 2 u.p.e.a. e) art. 33 pkt 10 u.p.e.a. przez prowadzenie egzekucji w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. oraz nie był badany zgodnie z art. 29 § 2 u.p.e.a. f) art. 34 § 5 u.p.e.a. przez niezachowanie terminu na rozpatrzenie zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta S.; g) art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. przez niewłaściwą kontrolę działalności administracji; h) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez wadliwą interpretację przepisu przez Sąd pierwszej instancji, polegającą na przyjęciu, że obowiązek wskazania uchybień mających istotny wpływ na wynik sprawy spoczywa na Skarżącym; i) art. 151 P.p.s.a. przez stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie SKO nie narusza prawa; j) art. 35 K.p.a. przez przewlekłe prowadzenie postępowania egzekucyjnego; k) art. 36 w zw. z art. 9 K.p.a. przez niepoinformowanie Podatnika o przyczynach przekroczenia terminów do załatwienia sprawy; l) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. przez wszczęcie postępowania egzekucyjnego bez przeprowadzenia postępowania sprawdzającego i bez pewności co do istnienia zobowiązania, z uwagi na brak dokumentów źródłowych, które były podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego; m) naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady zaufania wyrażonej w art. 8 K.p.a. Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skargę kasacyjną należało oddalić, ponieważ zaskarżony wyrok nie narusza prawa. 2. Na wstępie należy stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały prawidłowo sformułowane. Skarżący stwierdził, że zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego i jednocześnie że opiera skargę kasacyjną na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Tymczasem podstawa kasacyjna wskazana w tym przepisie odnosi się do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak sama nazwa wskazuje, dotyczy postępowania: są to przede wszystkim przepisy z zakresu procedury. Stąd niewłaściwie powołano podstawę skargi kasacyjnej zarzucając "naruszenie prawa materialnego". Wadliwość powyższa nie wyklucza jednak w ocenie tutejszego Sądu rozpoznania środka odwoławczego w niniejszej sprawie. 3. Spór w sprawie dotyczy sposobu prowadzenia egzekucji. Zarzuty zaś dotyczą braku upomnienia w aktach administracyjnych, braków w zakresie pouczeń w tytule wykonawczym, braku pełnej podstawy prawnej w tytule wykonawczym, nieprawidłowej budowy tytułu wykonawczego oraz przewlekłości (niedotrzymania terminów) postępowania. 4. Odnośnie zarzutu braku upomnienia w aktach administracyjnych sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Minister Finansów, wykorzystując uprawnienie wynikające z delegacji ustawowej, w § 13 rozporządzeniem z dnia 22 listopada 2001 r. zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia, stanowiąc, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu (pkt 1). Z wykładni gramatycznej powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że o braku obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a więc o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez dowodu doręczenia upomnienia, przesądza istnienie dwóch okoliczności. Po pierwsze: egzekwowana należność musi być określona w pieniądzu i po drugie, musi wynikać z orzeczenia. Wskazać też należy, że ustawodawca ani w art. 15 u.p.e.a., ani też w przepisach wykonawczych do tej ustawy, nie wprowadził podziału na decyzje określające i ustalające. Nie zawęził więc wyłączenia obowiązku doręczenia upomnienia do konstytutywnego bądź deklaratoryjnego charakteru decyzji. 5. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 27 § 1 pkt. 3 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego pomimo braku sprecyzowania w tytule wykonawczym pełnej podstawy prawnej i braku wskazania podstawy prawnej aktu prawa miejscowego, jakim winna być uchwała Rady Miasta, stwierdzić należy, że, jak wskazuje się w orzecznictwie NSA, analiza treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie pozwala na stwierdzenie, że poprzez wskazanie postawy prawnej obowiązku będącego przedmiotem egzekucji należy rozumieć wskazanie jednocześnie decyzji i aktu prawnego, na podstawie którego ową decyzję wydano. Jeżeli egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, za prawidłowe należy uznać stanowisko, iż powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., II FSK 304/06, Lex nr 314389). Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć, iż chodzi o podanie aktu prawnego. Gdy podstawą egzekucji jest przepis, z którego wprost wynikają określone obowiązki lub w przypadku, jak w rozpoznawanej sprawie, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, koniecznym jest powołanie w tytule wykonawczym tej decyzji. Warunek ten został w tytule wykonawczym spełniony, dlatego zarzut braku pełnej podstawy prawnej jest nieuzasadniony. 6. Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 pkt 10, art. 27 § 3 u.p.e.a. oraz art. 35 k.p.a. stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Na wstępie podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji, choć dostrzegł naruszenie tychże przepisów w postępowaniu administracyjnym poprzez: brak stosownych załączników do tytułu wykonawczego w chwili jego przekazania organowi egzekucyjnemu, poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania i poprzez brak precyzyjnego wskazania adresata, do którego wnosi się zarzuty, to uznał, że naruszenia te w jego ocenie (podkr. NSA) nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a również Skarżący wpływu takiego nie wykazał (por. str. 8 wyroku). Po pierwsze, nie jest więc prawdziwe twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że Sąd przerzucił ciężar wykazania wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy na Stronę, bowiem Sąd sam dokonał oceny tej kwestii oraz dodał, że Strona takiego wpływu również nie wykazała. Po drugie, skoro Sąd stwierdził naruszenie tychże przepisów w sprawie przez Organy, to jeśli Skarżący chciał skutecznie zarzucić pośrednie (czyli podczas kontroli prawidłowości ich zastosowania przez Organ) ich naruszenie przez Sąd pierwszej instancji, musiałby wykazać, że Sąd błędnie ocenił, iż naruszenie to nie miało (nie mogło mieć) istotnego wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji oznaczałoby to wykazanie naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Tymczasem, poza nieznajdującym potwierdzenia w treści zaskarżonego orzeczenia stwierdzeniem o przerzuceniu ciężaru dowodu na Stronę autor skargi kasacyjnej próby takiej nie podjął. Z całą pewnością za taką nie można uznać wywodu o "lekceważeniu i łamaniu prawa przez Organ", który pozbawiony jest rzeczowych argumentów odnoszących się do tej zasadniczej kwestii – wpływu naruszeń na wynik sprawy. Dywagacje dotyczące konsekwencji prawnych takiego - niemającego wpływu na wynik sprawy, jak to stwierdził Sąd pierwszej instancji - naruszenia przepisów postępowania przez Organy administracyjne, które w ocenie autora skargi kasacyjnej są niesprawiedliwe, powinny być skierowane do ustawodawcy, który jest władny dokonać zmiany w tym zakresie. Z uwagi na brak rzeczowego uzasadnienia tego zarzutu skargi kasacyjnej w zakresie wskazanym powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 183 § 1 P.p.s.a. nie jest władny dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia w oczekiwanym przez Stronę zakresie. Niezasadny jest więc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. i zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie przez WSA w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku, że postanowienie SKO w S. z dnia 22 lutego 2008 r. nie narusza prawa i w związku z tym skargę należało oddalić. 7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną podstaw prawnych.