II FSK 2154/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. do NSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt I SA/Po 670/08 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 1200 (słownie: jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 18 września 2008 r., I SA/Po 670/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 marca 2008 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 21 grudnia 2007 r., nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości Spółki z o.o. Przedsiębiorstwo Skupu Żywca, Przerobu i Handlu Wyrobami Mięsnymi "G." w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od kwietnia 2002r do października 2003r oraz od grudnia 2003r do kwietnia 2004 r. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że Przedsiębiorstwo Skupu Żywca, Przerobu i Handlu Wyrobami Mięsnymi "G." sp. z o.o. nie uregulowało należności na podatek dochodowy wynikających ze złożonych deklaracji CIT za okres od kwietnia 2002 r. do kwietnia 2004 r. Prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec spółki zostało umorzone postanowieniem nr [...] z dnia 22 lutego 2007 r., ponieważ spółka nie posiadała żadnego majątku, z którego można by skutecznie przeprowadzić egzekucję. Utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji po rozpoznaniu odwołania podatnika Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, że Przedsiębiorstwo Skupu Żywca, Przerobu i Handlu Wyrobami Mięsnymi "G." sp. z o.o. prowadziło działalność gospodarczą od dnia 29 listopada 1993 r. Wypis z Rejestru Handlowego Sądu Rejonowego XXII Wydziału Krajowego Rejestru Sądowego w Poznaniu z dnia 2 sierpnia 2007 r. poświadczał, że w okresie powstania zadłużenia podatkowego zarząd spółki był trzyosobowy, i w jego skład wchodzi Z. S., W. S. i M. M. Przedłożona przez stronę uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki "G." dotyczącą wyrażenia zgody na zbycie udziałów M. M. i W. S. posiadała, zdaniem organu odwoławczego, braki formalne, jak również istniały podstawy do przyjęcia, że dokumenty przedłożone przez stronę zostały sporządzone na użytek prowadzonego postępowania. Nie przedłożono bowiem tych dokumentów we wczesnej fazie postępowania, nie zgłoszono zmian w składzie zarządu do Rejestru Sądowego, a ponadto istnieją rozbieżności w datach określonych czynności, na które powołuje się strona, co czyni, że dokumenty stają się niewiarygodne. Z dokumentów złożonych przez stronę wynikało, że zbycie udziałów miało mieć miejsce w dniu 29 sierpnia 2001 r., tymczasem z dokumentów złożonych przez M. M. wynikało, że zbycie udziałów nastąpiło w lutym 2002 r. Uchwała wspólników odwołująca zarząd spółki w składzie Z. S., W. S. i M. M. i powołującej na członka zarządu Z. S. nosiła datę 5 kwietnia 2002 r., gdy tymczasem listę wspólników spółki "G." w dniu 22 sierpnia 2002 r. nadal podpisywali jako członkowie zarządu M. M., W. S. i Z. S. Z tych względów organ odwoławczy nie wziął pod uwagę przedłożonych przez stronę dokumentów i opierał się na danych zawartych w rejestrze sądowym. Organ przyjął, że w okresie powstania zaległości podatkowych członkami zarządu był W. S., Z. S. i M. M. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., że żadna z okoliczności uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, nie została przez stronę wykazana. Podniesiony zarzut, że istnieje mienie spółki, z którego można by prowadzić egzekucję jest w ocenie organu odwoławczego nieuzasadniony, ponieważ w aktach sprawy znajduje się postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. nr [...] umarzające postępowanie egzekucyjne, z uwagi na brak możliwości wyegzekwowania obowiązku określonego w tytułach egzekucyjnych, również kosztów egzekucyjnych. 3. Zaskarżonym decyzjom podatnik zarzucił w skardze naruszenie prawa materialnego art. 116 §1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowania (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) zwana daje: ord. pod. Skarżący podniósł, że w okresie powstania zaległości podatkowych spółki z o.o. "G.", za które zgodnie z zaskarżoną decyzją ma odpowiadać jako osoba trzecia, nie pełnił obowiązków członka zarządu spółki. Skarżący wskazywał, że sprzedał swoje udziały Zdzisławowi Staniszewskiemu, który następnie miał uregulować kwestię związaną z ustanowieniem jednoosobowego zarządu. Po zbyciu udziałów skarżący przestał działać w spółce. Spółkę reprezentował wyłącznie Z. S. Skarżący nie uczestniczył w jakichkolwiek posiedzeniach zarządu ani też zgromadzeniach wspólników. Skoro zatem nie pełnił funkcji członka zarządu w okresie powstania zaległości spółki, nie może ponosić odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. Nadto skarżący podniósł, że błędne są ustalenia organu co do bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce, posiada ona bowiem nieruchomość położoną w P. (kw [...]), z której może być skutecznie prowadzona egzekucja. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 11 września 2008 r. skarżący zarzucił, że z akt sprawy nie wynika, by organy podatkowe zajmowały się kwestią odpowiedzialności pozostałych członków zarządu, to jest M.M. i Z. S., po śmierci którego powinni odpowiadać jego spadkobiercy. 4. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji powołując się na art. 107 § 1 oraz art. 116 § 1 ord. pod. wskazał, między innymi, że w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec W. S. ustalono, że skarżący w latach 2003-2004 był członkiem zarządu Przedsiębiorstwa Skupu Przerobu i Handlu Wyrobami Mięsnymi "G." sp. z o.o. W Rejestrze Handlowym ujawniono zarząd trzyosobowy spółki "G.", w składzie: Z. S., W. S. i M. M.. Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane przez skarżącego, że sam wpis do rejestru sądowego w zakresie reprezentacji spółki ma charakter deklaratoryjny. Członek zarządu może powołać się na nieprawdziwość danych zawartych w rejestrze, jeśli wykaże, że został skutecznie odwołany ze stanowiska członka zarządu. W takiej sytuacji ciężar dowodu, ze względu na domniemanie prawdziwości wpisu, spoczywa na członku zarządu, który kwestionuje prawdziwość wpisu do rejestru. Sąd w związku z powyższym zauważył, że mandat członka zarządu może wygasnąć poprzez rezygnację z pełnionej funkcji poprzez oświadczenie woli złożone radzie nadzorczej albo odwołanie ze składu członka zarządu uchwałą wspólników. W toku postępowania strona skarżąca podniosła, że 29 sierpnia 2001 r. zbyła swe udziały Z. S., i od tego czasu nie prowadziła spraw spółki. Z. S. miał uregulować formalnie zmianę zarządu - zarząd miał być jednoosobowy, reprezentowany przez Z. S. Skarżący przedłożył umowę zbycia udziałów z dnia 29 sierpnia 2001r. spółki "G.", uchwałę zgromadzenia wspólników z dnia 5 kwietnia 2002 r., na mocy której, jak wskazał, odwołano zarząd spółki w składzie Z. S., M. M. i W. S. i powołano zarząd w składzie Z. S. Skarżący powołał się zatem na fakt odwołania go z funkcji członka zarządu przez wspólnika Z. S. W ocenie sądu organ dokonał prawidłowej oceny zebranego w tym zakresie materiału dowodowego. Podzielił przy tym stanowisko organów, że skarżący nie wykazał, że wpis do rejestru nie odpowiadał w latach 2002 - 2004 stanowi faktycznemu w zakresie reprezentacji spółki, składu zarządu. Uchwała wspólnika przedłożona w toku postępowanie świadcząca jakoby skarżący z dniem 5 lutego 2002 r. został odwołany z funkcji członka zarządu, słusznie nie została przez organ uwzględniona. W aktach sprawy bowiem znajduje się dokument z dnia 22 sierpnia 2002 r. prezentujący listę wspólników spółki pod firmą Przedsiębiorstwo Skupu Żywca, Przerobu i Handlu Wyrobami Mięsnymi "G." sp z o.o. w P., podpisany przez zarząd spółki - zarząd trzyosobowy w składzie Z. S., M. M. i W. S. Skarżący w toku postępowania nie zakwestionował autentyczności dokumentu, na rozprawie na pytanie Sądu potwierdził, że podpis jako członka zarządu na dokumencie z dnia 22 sierpnia 2002 r. jest jego podpisem, nie potrafił wytłumaczyć, dlaczego podpisał ten dokument, skoro, jak twierdzi, w tym okresie nie pełnił już funkcji członka zarządu. W tych okolicznościach twierdzenia skarżącego, że po zbyciu udziałów spółki z o.o. "G." nie pełnił funkcji członka zarządu, jak również nie zajmował się sprawami spółki są niewiarygodne, jak również nie można przyjąć, że skarżący został odwołany z funkcji członka zarządu w dniu 5 kwietnia 2002 r., skoro 22 sierpnia 2002 r. jako członek zarządu podpisał dokument spółki. W ocenie sądu organy podatkowe wykazały, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 22 lutego 2007 r. nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego - Przedsiębiorstwa Skupu Żywca Przerobu i Handlu Wyrobami Mięsnymi "G." sp. z o.o. w Piotrowicach. Postępowanie egzekucyjne obejmowało należności podatkowe, co do których orzeczono odpowiedzialność podatkową skarżącego. Z uzasadnienia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wynika, że majątek spółki nie dawał możliwości zaspokojenia należności określonych w tytułach wykonawczych, również w zakresie kosztów egzekucyjnych. W siedzibie spółki znajdowały się ruchomości (wymienione w postanowieniu), które nie przedstawiały żadnej wartości, ze względu na stan zużycia. Spółka nie posiadała żadnych środków transportu. Była co prawda właścicielem nieruchomości, jednakże prowadzenie egzekucji z nieruchomości byłoby dla wierzycieli nieopłacalne, ponieważ wartość nieruchomości jest znacznie niższa niż kwota wierzytelności zabezpieczonych przez ustanowienie hipoteki przymusowej. Postanowienie organu egzekucyjnego dawało więc podstawę organowi podatkowemu do uznania, że egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna. Postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki "G." wszczęto dopiero po umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec spółki. Prawidłowo w ocenie sądu organy przyjęły, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które w świetle art. 116 § 1 pkt 1 i 2 ord. pod. mogłyby uwolnić go od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Twierdzenia strony, że egzekucja mogłaby być prowadzona z nieruchomości nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, ponieważ organ wykazał, że nieruchomość ta jest obciążona hipoteką i tylko częściowemu zaspokojeniu uległaby wierzytelność banku, który pierwszy uzyskał wpis hipoteki przymusowej. Ponadto zasadnie organ wskazał, że w świetle art. 116 § 1 pkt 2 ord. pod. członek zarządu, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki musi nie tylko wskazać mienie spółki, ale również wykazać, że mienie, które wskazuje umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Tego strona w postępowaniu nie wykazała. W piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 11 września 2008 r., podniesiono zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 121 § 1 ord. pod., z uwagi na to, że z treści decyzji nie wynika, czy organy zajmowały się kwestią odpowiedzialności pozostałych członków zarządu, M. M. i Z. S., a po jego śmierci jego spadkobierców. W ocenie sądu ten zarzut również nie zasługiwał na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności członków zarządu toczy się w stosunku do każdego członka zarządu osobno. To czy postępowanie toczy się w stosunku do wszystkich członków zarządu nie ma prawnego znaczenia co do legalności decyzji orzekającej odpowiedzialność członka zarządu. Na rozprawie pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej potwierdził, że w stosunku do M. M. (drugiego członka zarządu) zostały wydane decyzje orzekającego jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki "G.", decyzje te są ostateczne, ponieważ M. M. nie złożył odwołania, spłacił wszystkie należności w podatku VAT, natomiast w zakresie podatku dochodowego spłaca należności w systemie ratalnym. Drugi członek zarządu Z. S. zmarł w 2004 r., przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółki "G.". Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują bowiem odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spadkobierców członka zarządu. 5. W skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie: - art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b) oraz pkt 2 ord. pod. przez uznanie, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna pomimo, że skarżący wskazał mienie, z którego egzekucja mogła być prowadzona, a ponadto przez pominięcie faktu, że skarżący nie miał prawnej możliwości wystąpienia z wnioskiem o upadłość spółki, - art. 116 § 2 ord. pod. przez bezpodstawne uznanie, że zaległości podatkowe spółki powstały podczas zasiadania skarżącego w jej zarządzie. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej: p.p.s.a.- w zw. z art. 233 § 1 kpc przez uznanie za niewiarygodne pisma skarżącego z dnia 29 sierpnia 2001 r., w którym rezygnuje on z funkcji członka zarządu oraz uchwały wspólników z dnia 4 kwietnia 2002 r., odwołującej skarżącego z zarządu. W związku z tak postawionymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt [...] i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt [...] oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia o kosztach procesu. 6. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Odnosząc się do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy w pierwszej kolejności dokonać analizy postawionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a.- w zw. z art. 233 § 1 kpc. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze jak wynika z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten zatem wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżoną decyzją (podkreślenie sądu). Nie chodzi więc w tym przepisie o taką sytuację, gdy sąd dokonuje oceny zgodności z prawem orzeczenia organu podatkowego wydanego na podstawie już zgromadzonych w sprawie dokumentów w postępowaniu podatkowym, lecz o możliwość dopuszczenia przez sąd nowych dowodów jako dowodów uzupełniających (por. Komentarz do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, wyd. III., str. 305 - 307). Zauważyć zatem należy, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo zajmują jednolite stanowisko, że zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 w zw. z art. 227-257 k.p.c. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, kiedy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe wyłącznie w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz jeżeli strona skarżąca wykazała, że zastosowane przez sąd pierwszej instancji kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne (por. wyroki NSA: z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1475/07, LEX nr 528073; z dnia 26 listopada 2008 r., I FSK 1878/07, LEX nr 531065). Mając zatem na uwadze powyższe rozważania należy zauważyć, że postawiony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a.- w zw. z art. 233 § 1 kpc jest wadliwy konstrukcyjnie co oznacza, że nie spełnia wymogów z art. 176 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji po pierwsze nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. a po drugie pismo skarżącego z dnia 29 sierpnia 2001 r. było znane organom w trakcie wydawania decyzji jak też i sądowi w chwili orzekania w sprawie. A zatem skoro art. 106 § 3 p.p.s.a. dotyczy dowodów dodatkowych niedołączonych do akt podatkowych i ma służyć ocenie, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, czy też nie, to zarzutem naruszenia tego przepisu nie można kwestionować dokonanej przez organy podatkowe oceny znanego im w trakcie postępowania dowodu z dokumentu. Tym bardziej, że był on zgodnie z art. 187 § 1 ord. pod. przez organy podatkowe rozpatrywany. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli strona chciałaby kwestionować błędne przeprowadzenie dowodu z pisma z dnia 29 sierpnia 2001 r. to powinna była postawić stosowny zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego, np. art. 187 § 1 lub 191 ord. pod. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Tym czasem takich zarzutów w niniejszej skardze kasacyjnej brak. W dalszej kolejności dokonując analizy zarzutu naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) i § 2 ord. pod. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zamiarem wnoszącego skargę kasacyjną było nie tyle wykazanie, że w sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego czy ich błędnej wykładni, ale zakwestionowanie tą drogą poprawności ustaleń faktycznych. Tymczasem ewentualna niewłaściwa ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego, polegająca na uznaniu bądź braku uznania istnienia określonego stanu faktycznego, nie może stanowić naruszenia prawa materialnego i jako taka nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Wadliwość ustalonego stanu faktycznego jest zawsze rezultatem uchybienia procesowego, które może być skutecznie kwestionowane jedynie w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że nie można skutecznie dowodzić niewłaściwego zastosowania prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu prawidłowości dokonanej przez sąd oceny ustaleń faktycznych. Innymi słowy, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może odnieść zamierzonego skutku, jeśli jest oparty na kwestionowaniu stanu faktycznego i stanowi próbę kreowania odmiennego, pożądanego przez wnoszącego skargę kasacyjną poglądu w tej kwestii, ponieważ badanie zasadności podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego można jedynie dokonywać na podstawie niekwestionowanego stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2009 r., II FSK 566/08, LEX nr 513222). Takie sformułowanie zarzutów nie może z tych powodów zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnione. Na sam koniec odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego argumentu związanego z nie przeprowadzeniem egzekucji z nieruchomości spółki położonej w P. Naczelny Sąd Administracyjny zauważą, że jak wynika z treści art. 110 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) z nieruchomości może być przeprowadzona egzekucja administracyjna, jeżeli zastosowanie środków egzekucyjnych, o których mowa w rozdziałach 2-6, nie było możliwe lub okazało się bezskuteczne. Z przepisu tego zatem wynika, że istnienie nieruchomości nie wyklucza możliwości orzeczenia bezskuteczności przeprowadzenia egzekucji i nawet dokonanie późniejszej z niej egzekucji. Dlatego też skargę kasacyjną, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, należało w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)