II FSK 2350/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.B., E.B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 551/11 odrzucającego skargę A.B., E.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 22 lutego 2011 r. wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia wpisu sądowego w wysokości 1 zł (słownie: jeden złoty) w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżących wezwanie do uzupełnienia wpisu otrzymał 10 marca 2011 r. Zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2011 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do przedstawienia dowodu uzupełnienia ww. wpisu sądowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Pełnomocnik strony skarżącej w dniu 9 czerwca 2011 r. uiścił brakującą kwotę wpisu. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Sąd wskazał, że zakreślony przez Przewodniczącego Wydziału termin do uzupełnienia wpisu od skargi upływał z dniem 17 marca 2011 r. Skoro w wyznaczonym terminie kwoty należnego wpisu nie uzupełniono, skargę należało odrzucić. Od powyższego postanowienia skarżący wywiódł skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie orzeczenia Sądu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) autor skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie kasatora, Sąd dokonał błędnej wykładni przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 230 §1 oraz art. 231 i art. 223 § 1 i 2 P.p.s.a. i w zw. z § 1 pkt 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 Nr 221, poz. 2193, ze zm., dalej: rozporządzenie RM) oraz w związku z art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – poprzez odrzucenie skargi, zamiast poddanie jej merytorycznemu rozpatrzeniu i osądzeniu, co byłoby właściwym w oczekiwaniu skarżących sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej. Odrzucenie skargi doprowadziło do naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. – poprzez naruszenie przez WSA zasad sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z fundamentalną dla funkcjonowania demokratycznego państwa prawnego zasadą legalizmu (por. art. 7 Konstytucji RP z 1997 r.), organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Wyżej wymieniona norma naczelna ma charakter gwarancyjny, zabezpieczający podmioty prawa przed arbitralną działalnością władz państwowych. Przyznając każdemu prawo do sądu (por. art. 45 Konstytucji RP), polski ustrojodawca zastrzega jednocześnie, że ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy (por. art. 176 Konstytucji RP). W związku z powyższym uznać należy, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej może być realizowana jedynie na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Podstawowym aktem normatywnym, regulującym postępowanie sądowoadministracyjne jest ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 230 § 1 tej ustawy stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 231 P.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Stosownie do treści art. 233 P.p.s.a., Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu. W wykonaniu wyżej wymienionej delegacji ustawowej, Rada Ministrów wydała w dniu 16 grudnia 2003 r. rozporządzenie w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 Nr 221, poz. 2193, ze zm., dalej: rozporządzenie RM). W rozporządzeniu tym zawarto w przepisie § 1 pkt 4) normę, zgodnie z którą wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że wpis stosunkowy będzie stanowił zawsze wyliczoną arytmetycznie, zgodnie zasadami określonymi w rozporządzeniu, część przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie należy zauważyć, że ustawa w art. 219 § 2 P.p.s.a. wyraźnie wskazuje, iż końcówki opłat sądowych, w tym wpisu, zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych. Wskazane powyżej przepisy stanowią wzorzec normatywny dokonywanej w niniejszym postępowaniu kasacyjnym kontroli działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia został określony przez skarżących w wysokości 289.603,- zł, w związku z czym wpis stosunkowy od skargi wyniósł 2896,03 zł . Opłacając skargę, pełnomocnik, wbrew bezwzględnie wiążącej dyspozycji art. 219 § 2 P.p.s.a., nie dokonał wymaganego przez ustawę zaokrąglenia końcówki opłaty i wpłacił na rachunek sądu kwotę 2896 zł, zamiast wymaganych 2897 zł. Pismo, mimo wezwania, nie zostało również opłacone w wymagany sposób w zakreślonym przez Przewodniczącego Wydziału terminie. W tej sytuacji, Sąd pierwszej instancji, odrzucając skargę, postąpił zgodnie z obowiązującym prawem, które jednoznacznie stanowi, że skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (por. 220 § 3 P.p.s.a.). Zarzuty postawione w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 184 P.p.s.a w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a.. skargę kasacyjną oddalił. NSA nie orzekał o kosztach postępowania, bowiem art. 204 P.p.s.a. nie przewiduje możliwości zwrotu kosztów w przypadku oddalenia skargi na postanowienie.