II FSK 2352/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej B. S.A. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 333/10 w sprawie ze skargi B. S.A. z siedzibą w T. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K., działającego z upoważnienia Ministra Finansów, z dnia 10 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: sprostować z urzędu uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2352/10, w ten sposób, że na stronie trzynastej, licząc od dołu: 1) w wersie szóstym zamiast "Ponownie rozpoznając sprawę, WSA w Gliwicach" wpisać "Zdaniem NSA, ww. naruszenia przepisów postępowania (pkt 6.5.) nie mają jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, dlatego ponownie rozpoznając sprawę, Organ", 2) w wersie czwartym w miejsce "w skardze" wpisać "w wezwaniu do naruszenia prawa", 3) w wersie trzecim w miejsce "ponownego wyroku" wpisać "ponownej interpretacji", 4) w wersie drugim w miejsce "art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 203 pkt 1 p.p.s.a." wpisać "art. 188, art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a.". Analiza sentencji i uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2012 r., II FSK 2352/10, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że ocena - zaskarżonego skargą kasacyjną B. S.A. z siedzibą w T. -wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2010 r., I SA/Gl 333/10, w rozpoznanej sprawie sprowadzała się do konstatacji, że podstawowym problem prawnym, błędnie ocenionym przez Sąd pierwszej instancji, była kwestia wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) i § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 202, poz. 1485). Tym samym stwierdzone przez NSA w pkt 6.5. naruszenie przez WSA w Gliwicach przepisu postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, co w pełni uzasadniało orzeczenie na podstawie art. 188 p.p.s.a., jak w sentencji ww. wyroku NSA. W związku z tym prawidłowe brzmienie uzasadnienia ww. wyroku NSA powinno przybrać postać: "6.6. Uwzględniając zasadność zarzutów skargi kasacyjnej, należy w konkluzji stwierdzić, że WSA w Gliwicach nie spełnił prawidłowo ciążącego na nim obowiązku prawnego kontroli legalności wydanej przez Dyrektora IS indywidualnej interpretacji, czym naruszył art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. Zdaniem NSA, ww. naruszenia przepisów postępowania (pkt 6.5.) nie mają jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, dlatego ponownie rozpoznając sprawę, Organ uwzględni powyższą wykładnię przepisów prawa materialnego (pkt 6.2. – 6.4.) oraz odniesie się do zarzutów Spółki podniesionych w wezwaniu do naruszenia prawa w sposób znajdujący swoje prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu ponownej interpretacji. 6.7. Z powodów powyższej wskazanych, na podstawie art. 188, art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.", co jest zgodne z sentencją prostowanego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zatem oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2012 r. r., II FSK 2352/10, w sposób przedstawiony w sentencji postanowienia, działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).