II FSK 2395/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA del. Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 1060/17 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Wójta Gminy [...] z dnia 20 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. sp.z o.o. z siedzibą w Szczecinie na rzecz Wójta Gminy [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. A. Spółka z o.o. z siedzibą w Szczecinie (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca"), skargą kasacyjną z dnia 25 czerwca 2018 r., zakwestionowała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. I SA/Sz 1060/17. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę na interpretację indywidualną Wójta Gminy [...] (dalej jako "Gmina") z dnia 20 października 2017 r. w sprawie o ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości w odniesieniu do elektrowni wiatrowych. Sąd przyjął następujący stan faktyczny: Skarżąca wnioskiem z dnia 25 lipca 2017 r. zwróciła się do Wójta Gminy [...] ("Wójt") o wydanie interpretacji dotyczącej ustalenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej. Spółka jest właścicielem farmy wiatrowej, składającej się z 23 elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury towarzyszącej. Każda z elektrowni składa się z żelbetowego fundamentu, wieży, zwanej również masztem oraz gondoli wraz z wirnikiem. Do końca 2016 r. nie traktowano jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości całych elektrowni wiatrowych. Opodatkowaniu podlegały wyłącznie ich części budowlane (tj. fundament oraz wieża). Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - dalej: "u.p.d.o.p.). W ewidencji ujęto środki trwale, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m. in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii (dalej: "urządzenia wiatrowe"). Spółka wskazała, że w indywidualnej interpretacji z dnia 24 stycznia 2017 r. Wójt stwierdził, że od dnia 1 stycznia 2017 r. za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci budowli, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2016 r. poz. 716 ze zm.) - dalej: "u.p.o.l." uznać należy elektrownię wiatrową w rozumieniu z art. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ze zm. - dalej: "u.i.e.w."). Na taką budowlę składają się: fundament i maszt oraz elementy techniczne (wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu). Spółka wskazała, że w przypadku należących do Spółki urządzeń wiatrowych (środków trwałych je obejmujących) w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji podatkowej zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową środków trwałych składają się także wydatki Spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, nieobjęte dyspozycją ustawy o elektrowniach wiatrowych, tj. przykładowo na systemy zabezpieczeń, systemy sterujące oraz aparaturę pomiarową. Nadto, stosownie do przepisów u.p.d.o.p. do wartości początkowej urządzeń wiatrowych Spółka zaliczyła także inne wydatki o charakterze ogólnym nieodnoszące się wyłącznie do budowy/nabycia elektrowni wiatrowych, co jest związane z charakterem finansowym projektów. Spółka zwróciła się o udzielenie odpowiedzi na pytanie: "Czy, począwszy od 1 stycznia 2017 r., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych jest ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.?". Według Spółki, od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.. Skoro w wartości początkowej należących do niej środków trwałych obejmujących swym zakresem urządzenia wiatrowe oprócz wydatków na elementy techniczne elektrowni wiatrowej, o których mowa w u.i.e.w. ujęto także wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzysząca, które nie mieszczą się w zakresie definicji elektrowni wiatrowej - nie jest możliwe ustalenie podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowych należących do Spółki w inny sposób, niż poprzez określenie ich wartości rynkowej na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. 1 stycznia 2017 r. Wójt Gminy [...] w interpretacji indywidualnej z dnia 20 października 2017 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe, ponieważ cała elektrownia wiatrowa, a nie wyłącznie jej część budowlana stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Konsekwencją zmiany polegającej na uznaniu z dniem 1 stycznia 2017 r. całej elektrowni wiatrowej za budowlę dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest konieczność ustalenia wartości stanowiącej podstawę opodatkowania tym podatkiem. Jeżeli więc podatnik dokonuje od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli) odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość takiej elektrowni, na którą składają się fundament i wieża oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie procedury, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej: "O.p."); 2. art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 124 O.p. Skarżąca zarzuciła nadto naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych należących do Spółki nie będzie ich wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę powołał się na dorobek prawny i wskazał, że amortyzacji podlegają wszystkie części budowli, bądź jako elementy wyodrębnione, bądź jako elementy stanowiące część innych elementów podlegających amortyzacji. Sama okoliczność, że w ewidencji środków trwałych Spółki nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, gdyż istotny z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które składają się na przedmiot opodatkowania. To, że Skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych tychże elementów łącznie z innymi elementami elektrowni wiatrowej, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ma charakter wyłącznie techniczny, a nie prawny i nie może wpłynąć na sposób interpretacji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Spółka w skardze kasacyjnej z dnia 25 czerwca 2018 r. zakwestionowała w całości wyrok Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2018 r. i wniosła o uchylenie wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez: 1. błędną wykładnię art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegającą na przyjęciu, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych należących do Spółki nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku; 2. błędne zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegające na przyjęciu, iż w przedstawionym stanie faktycznym Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od budowli w postaci elektrowni wiatrowych i tym samym uznanie, że podstawę opodatkowania tych budowli stanowić powinna wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku. Nadto Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 3. art. 146 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. , poz. 1368 ze zm., dalej "p.p.s.a."), w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 169 ze zm., dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie Interpretacji, w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy przejawiającym się w tym, że Wójt niezgodnie z prawem dokonał założeń co do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego; 4. art. 146 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.s.a. w zw. z art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 124 O.p. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie Interpretacji w sytuacji braku zawarcia w Interpretacji prawidłowego stanowiska oraz odpowiedniego uzasadnienia, co w konsekwencji naruszyło zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasadę przekonywania. Wójt Gminy [...] odpowiadając na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca pismem z dna 27 marca 2019 r., podtrzymała stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej i wniosła o pilne jej rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną, wobec braku usprawiedliwionych podstaw należało oddalić. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednakże w rozpatrywanej sprawie zarzuty prawa procesowego zostały skonstruowane jako konsekwencja błędnego rozumienia i stosowania prawa materialnego. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzuty prawa materialnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia ustalenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowych należących do Spółki, w szczególności czy będzie ją stanowić wartość rynkowa ustalona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r., czy też – jak chcą organy podatkowe - wartość amortyzacyjna, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem Spółki okolicznością prawnie istotną jest fakt, że dokonuje ona odpisów amortyzacyjnych od elementów składających się na elektrownię wiatrową – elektrownie wiatrowe nie stanowią w ewidencji środków trwałych samodzielnych (wyodrębnionych) środków trwałych. Nadto w wartości początkowej środków trwałych ujęte zostały nie tylko wydatki na urządzenia wiatrowe ale także inne elementy, które nie mieszczą się w zakresie definicji elektrowni wiatrowej. Organ interpretacyjny uznał natomiast - i stanowisko to zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji - że z dniem 1 stycznia 2017 r. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych w myśl art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Dalsze rozważania należy poprzedzić spostrzeżeniem, że zagadnienia prawne o tożsamym charakterze były przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, m. in. w wyrokach z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2413/18 oraz z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt 2175/18. Z uwagi na to, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w tych orzeczeniach, mając także na uwadze zbieżność treściową zarzutów ze skarg kasacyjnych i stanu spraw, odpowiednio korzysta z przedstawionej w tych orzeczeniach argumentacji. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 — wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych — ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wprost wynika, że co do zasady podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Jeden z wyjątków od tej zasady zawiera art. 4 ust. 5 u.p.o.l., zgodnie z którym, jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych — podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Należy zauważyć, że myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l., a nie środki trwałe. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych ( por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2243/15). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ interpretacyjny prawidłowo uznał, a Sąd pierwszej instancji zasadnie stanowisko tego organu zaakceptował, że nie zachodzi przesłanka z art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jaką jest stan, w którym od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, zatem przedstawione przez Spółkę okoliczności nie uzasadniały ustalenia wartości budowli według cen rynkowych. W swoim wniosku (na s 5) Spółka wprost wskazała, że "w przypadku urządzeń wiatrowych w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji podatkowej zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat (...) ale również na wartość początkowa z środków trwałych (...) składają się także wydatki Spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, nieobjęte dyspozycją ustawy o elektrowniach wiatrowych, tj. przykładowo systemy zabezpieczeń, systemy sterujące oraz aparaturę pomiarową". Okoliczność, że w ewidencji środków trwałych Skarżącej nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej, nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, gdyż istotny z punktu widzenia wymogów z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest wzmiankowany fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które składają się na przedmiot opodatkowania. Prawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga, aby budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania, stanowiła zindywidualizowany, odrębny przedmiot opodatkowania, czy też środek trwały. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest wartość środka trwałego, lecz wartość budowli lub jej części w rozumieniu u.p.o.l., ustalana w oparciu o przepisy o podatkach dochodowych (np. u.p.d.o.p.). Dlatego też na określenie podstawy opodatkowania nie ma wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych podatnicy dokonują odrębnie odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanych oraz, że dla poszczególnych elementów (np. gondola, wieża) odrębnie ustalono wartość początkową. Również to, że amortyzacja może dotyczyć elementów, które nie są objęte dyspozycją u.i.e.w., tj. przykładowo systemów zabezpieczeń, systemów sterujących oraz aparatury pomiarowej, nie świadczy o wadliwości rozumowania Sądu pierwszej instancji, bowiem w takiej sytuacji nie zachodzi stan, w którym od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. W analizowanym przypadku od wszystkich elementów składających się na budowlę dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, mimo że co do części elementów nie są one wartościowo wyodrębnione. Jeżeli jak wynika z opisu stanu faktycznego, Spółka ujęła w ewidencji środków trwałych wartości początkowe, które obejmują części budowlane elektrowni wiatrowych oraz urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej, to nie ma przesłanek do zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. i określenia podstawy opodatkowania według wartość rynkowej budowli. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego w wyroku tego Sądu z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 2935/17. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest właściwa także dla opodatkowania wtedy, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Bezzasadne są również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Przede wszystkim nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, który stanowczo twierdzi, że organ interpretujący dokonał założeń co do stanu faktycznego niewynikających z treści wniosku i tym samym nie zawarł w interpretacji oceny stanowiska skarżącej w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, naruszając w ten sposób art. 14c § 1-2 O.p. Stosownie do art. 14c § 1 zd. 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że opis stanu faktycznego zaprezentowany w interpretacji należy uznać za wyczerpujący, gdyż wynika z niego, że w ewidencji spółki nie figuruje środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej, a jednocześnie — że wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od pojedynczych środków trwałych składających się na tą budowlę. Te zaś elementy miały znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na wątpliwości wnioskodawcy. Podkreślić należy, że przedmiotem zadanego pytania i wydanej interpretacji nie było rozważanie kwestii przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a w szczególności: jakie elementy składają się na urządzenia techniczne wymienione w art. 2 pkt 2 u.i.e.w., ale kwestia podstawy opodatkowania. Rozważania zarówno wnioskodawcy, jak i organu interpretującego, co do przedmiotu opodatkowania, to jest: które urządzenia wchodzą w skład elektrowni wiatrowej, były w tym kontekście całkowicie zbędne. Wnioskodawca oraz organ intepretujący nie mogą tracić z pola widzenia specyfiki postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji. W postępowaniu tym organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowiska podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności organ wyraża swoje stanowisko (art. 14b § 3 i art. 14c § 1–2 O.p.). Zawarcie w interpretacji wyczerpującego opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oznacza, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku kopiowania całego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), lecz ma oddać jedynie te elementy, które odnoszą się do istoty zagadnienia przedstawionego do interpretacji. Zagadnieniem tym jest zaś wątpliwość wnioskodawcy wyartykułowana w zadanym pytaniu. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że zawarty w interpretacji opis stanu faktycznego był w zupełności wystarczający do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane we wniosku. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).