II FSK 249/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 387/08 wydanego w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 27 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w S. 1. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r. o sygn. I SA/Sz 387/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – orzekając w sprawie ze skargi A. M. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 27 maja 2008r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów – (1) uchylił zaskarżoną decyzję, (2) stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, (3) zasądził od Dyrektora IS w S. na rzecz skarżącej 5.117 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę prawną wyroku podano art. 145 § 1 pk1 lit c/, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). 2. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku WSA w Szczecinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli: (1) skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego) zaskarżając ten wyrok w części dotyczącej uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Szczecinie w części uznającej za trafne ustalenia organów podatkowych, jakoby pomiędzy skarżącą a Z. M. istniała wspólnota majątkowa przed zawarciem związku małżeńskiego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; (2) Dyrektor IS w S. (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), zaskarżając ten wyrok w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna Dyrektora IS w S. podlega odrzuceniu. Należy bowiem podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. W art. 176 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje warunków, jakie winna spełniać skarga kasacyjna, jako środek odwoławczy. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i 47 omawianej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczyć rodzaj sądu, zamieścić osnowę skargi kasacyjnej, podpis jej autora, wymienić załączniki, oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla tego rodzaju środka odwoławczego, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Odnosząc powyższe uwagi do skargi kasacyjnej Dyrektora IS wskazać należy, że nie spełnia ona warunków określonych w art. 176 P.p.s.a., gdyż nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że o ile niespełnienie wymogów przepisanych dla pisma w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może być uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 P.p.s.a., o tyle niespełnienie wymogów stawianych przez przepis art. 176 P.p.s.a. po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Są to bowiem wymagania konstrukcyjne, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny – poza przypadkami nieważności postępowania – rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i może uwzględnić taką skargę kasacyjną jedynie w ramach zwartego w niej wniosku: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak tychże elementów czyni art. 183 § 1 P.p.s.a. niewykonalnym (por. postanowienia NSA: z dnia 16 marca 2004 r. o sygn. FSK 209/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 13; z dnia 30 listopada 2004 r. o sygn. OSK 570/04 niepublikowane). Stąd też brak w.w. wniosku powoduje, że skarga kasacyjna wniesiona przez Dyrektora IS w S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. 4. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 180 w związku z art. 178 P.p.s.a.