II FSK 264/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie: NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), WSA del. Jacek Pruszyński, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Bd 613/08 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r. o sygn. akt I SA/Bd 613/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 sierpnia 2008 r. wydane w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. 2. Powyższym postanowieniem organ odwoławczy, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej O.p., stwierdził, że odwołanie M. S. z dnia 2 lipca 2008 r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 16 maja 2008 r., ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2005 r. zostało wniesione z uchybieniem przewidzianego w art. 223 § 1 pkt 1 O.p. terminu do jego wniesienia. 3. Decyzją z dnia 16 maja 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. ustalił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za rok 2005. Dyrektor ustalił, iż przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została nadana w Urzędzie Pocztowym B. i była dwukrotnie awizowana w dniach 19 oraz 27 maja 2008 r. W tej sytuacji organ uznał, że została ona skutecznie doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu 2 czerwca 2008 r. Organ ustalił, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 16 czerwca 2008 r. W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, skarżący wskazał, że nie odebrał dwukrotnego awiza, bowiem istnieje możliwość wrzucenia awiza do innej niewłaściwej skrzynki, co w tej sytuacji oznacza, że z przyczyn niezależnych został pozbawiony możliwości odbioru decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2008 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wskazując, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. W tym samym dniu, tj. w dniu 8 sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie, w którym stwierdził, iż odwołanie skarżącego z dnia 2 lipca 2008r od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 16 maja zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. 4. Skarżący powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jego uchylenie w całości argumentując, iż w jego opinii zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 162 § 1 O.p. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. 6. Sąd wojewódzki skargę oddalił. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 150 § 2 O.p. prawidłowo uznano, że doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło z upływem ostatniego dnia tj. z dniem 2 czerwca 2008 r., a 14 dniowy termin na złożenie odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 3 czerwca i zakończył się 16 czerwca 2008 r. Organ, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p., został przez ustawodawcę zobligowany do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. 7. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący oparł skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, a mianowicie art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej i w konsekwencji doprowadzenie do uznania za prawidłowe działania Dyrektora Izby Skarbowej w kwestii stwierdzenia wniesienia odwołania z dnia 2 lipca 2008 r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 16 maja 2008 r. z uchybieniem przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. terminu do jego wniesienie, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie uproszczonej, jednostronnej oceny przedmiotowej sprawy, nie uwzględnienie słusznego interesu strony, nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co rodzi sprzeczność w ustaleniach poczynionych przez Sąd. Skarżący stanął na stanowisku, że w sprawie wbrew ustaleniom poczynionym przez WSA, dopełnił wszelkich niezbędnych czynności do przywrócenia terminu przez organ podatkowy. Niesłuszne i pozbawione jakichkolwiek podstaw jest – zdaniem skarżącego - stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu orzeczenia, iż podnoszona przez podatnika okoliczność nieotrzymania dwukrotnego awiza na skutek jego zaginięcia, a tym samym pozbawienie możności prawidłowego odbioru przesyłki jest nieuzasadniona. Brak przekazywania korespondencji skierowanej do skarżącego spowodowany był jej ukrywaniem, a nawet niszczeniem przez zamieszkującą wspólnie z nim w tym okresie konkubinę, która jak sama przyznała skarżącemu - oraz sporządziła stosowne oświadczenie - dopuściła się zniszczenia i ukrycia poczty przeznaczonej dla skarżącego jako wyraz zemsty za zdradę. Konkubina skarżącego jednoznacznie oświadczyła, że niszczyła i nie przykazywała poczty skierowanej do skarżącego w okresie począwszy od miesiąca maja 2008 r., o czym wprost poinformowała skarżącego dopiero, gdy uzyskała wiedzę o treści wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 2008 r., co skłoniło ją do przyznania się otwarcie do niszczenia korespondencji. 8. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 9. Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje: Jako jedyną podstawę kasacyjną skarżący przytoczył naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. przez niewłaściwe sprawowanie przez Sąd kontroli działalności administracji publicznej. Tak sformułowana i uzasadniona podstawa kasacyjna nie umożliwia sądowi kasacyjnemu, który zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, dokonania pełnej oceny zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji. W myśl art. 176 w zw. z art. 174 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, w razie oparcia skargi – tak jak w niniejszej sprawie – na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. powinna wskazywać konkretne przepisy postępowania naruszone zaskarżonym wyrokiem oraz wpływ naruszenia na wynik sprawy. Tymczasem skarżący wskazał w skardze wyłącznie na przepis (art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a.) określający zadania sądów administracyjnych (sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach ze skarg m.in. na decyzje administracyjne i postanowienia kończące postępowanie). Sąd wojewódzki w zaskarżonym wyroku ocenił zgodność z prawem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, wydanego na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., który zobowiązuje organ odwoławczy do stwierdzenia w drodze postanowienia uchybienia terminowi do wniesienie odwołania. Organ odwoławczy ustalił, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie w trybie przewidzianym w art. 150 § 1 pkt 1 O.p., tj. w trybie doręczenia zastępczego, z zachowaniem obowiązującej w tym zakresie procedury. Skarżący nie wskazał na naruszenie przepisów postępowania regulujących ten tryb, ani też na błędne ustalenia faktyczne odnośnie do awizowania przesyłki, terminu doręczenia, daty upływu terminu do wniesienia odwołania oraz daty wniesienia odwołania od decyzji, to jest okoliczności, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (skuteczności wniesienia odwołania od decyzji). W tym stanie rzeczy, wobec powołania w skardze kasacyjnej jedynie przepisu regulującego zakres kognicji sądu, a nie wskazania przepisów postępowania naruszonych zaskarżonym wyrokiem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.