II FSK 2647/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku S. z siedzibą w S. o reasumpcję postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2647/12 oraz wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi kasacyjnej S. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 501/12 w sprawie ze skargi S. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 20 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. postanawia: 1) odrzucić wniosek o reasumpcję postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, 2) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi według właściwości. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2647/12 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną S. z siedzibą w S. (dalej jako: ,,Spółka’’ lub ,,Skarżąca’’) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 501/12 w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 20 lutego 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. W motywach uzasadnienia Sąd wskazał, że zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu, brak było wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku w całości lub części. Sąd rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej. Granice te muszą być zatem wyraźnie określone przez stronę poprzez zawarcie w skardze kasacyjnej wniosku. Wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku ma bardzo doniosłe znaczenie albowiem oprócz woli skarżącego decyduje też o możliwości i zakresie uchylenia bądź zmiany orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Sąd przyjął, że brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku powoduje, że jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnoprawnych jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270- dalej jako: ,,p.p.s.a.’’) w zw. z art. 178 p.p.s.a. W dniu 7 grudnia 2012 r., (data prezentaty) pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o: 1) reasumpcję postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2647/12, wydanego w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 501/12 wydanego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., a w konsekwencji o przyjęcie skargi do rozpoznania, ewentualnie o: 2) przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. W uzasadnieniu wskazał, że brak zakreślenia przez skarżącego w treści skargi kasacyjnej wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku był wynikiem zawirusowania korespondencji mailowej, w trakcie przesyłania projektu skargi między klientem a pełnomocnikiem, czego konsekwencją było wydrukowanie skargi kasacyjnej z pominięciem jednego wiersza tekstu tyczącego się przedmiotowego wniosku. Nadmienił również, że powyższa okoliczność była tylko i wyłącznie winą wadliwego funkcjonowania sprzętu elektronicznego. Podkreślił konieczność reasumpcji postanowienia NSA odrzucającego przedmiotową skargę kasacyjną, twierdząc że treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wprost prowadzi do wniosku, że intencją skarżącego było wystąpienie o uchylenie skarżonego wyroku WSA w całości. Nadto w sytuacji nie uwzględnienia wniosku o reasumpcję, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, przedkładając jej dwa egzemplarze uzupełnione o brakujący wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek S. z siedzibą w S. o reasumpcje postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2012 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej należało odrzucić. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie przewiduje środków zaskarżenia od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro od orzeczeń tych nie przysługuje środek odwoławczy to, stosownie do przepisu art. 168 § 1 powołanej ustawy, są one prawomocne. Prawomocność polegająca na wyłączeniu dalszego postępowania w sprawie jest założeniem mocy wiążącej orzeczenia sprowadzającej się do tego, że nikt nie może negować faktu wydania, jak i treści orzeczenia (art. 170 p.p.s.a.) oraz jego powagi rzeczy osądzonej (art. 171 p.p.s.a.). Prawomocnością orzeczeń objęto zarówno wyroki, postanowienia, jak i w określonym zakresie zarządzenia przewodniczącego. Orzeczenia NSA są prawomocne z chwilą ich podjęcia, bowiem nie przysługują od nich żadne środki zaskarżenia (post. NSA z 5.12.2007 r., II GZ 96/06, Legalis). Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 168 § 2 p.p.s.a., który wskazuje, że mimo niedopuszczalności odrębnego zaskarżenia nie stają się prawomocne postanowienia podlegające rozpoznaniu przez NSA, gdy Sąd ten rozpoznaje sprawę, w której je wydano. Zatem w niniejszej sprawie skarżący nie ma możliwości skutecznego zaskarżenia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2012 r., mając na względzie regulację art. 165 p.p.s.a. Nadto przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w katalogu środków zaskarżenia reasumpcji mającej na celu ponowną weryfikacje prawomocnego orzeczenia NSA, a tym samym nie istnieje żadna podstawa prawna umożliwiająca przeprowadzenie postępowania sądowego pozwalające na merytoryczne rozpoznanie wskazanego wniosku skarżącego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z przepisem art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Odnośnie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wskazać należy, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. W wypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi pismo wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Warunkiem koniecznym przywrócenia uchybionego terminu jest wniosek podmiotu, który uchybił terminowi, przy czym wniosek ten musi być wniesiony do właściwego sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny tego uchybienia (por. szerzej: post. NSA z 20.3.2009 r., I OZ 252/09, Legalis; post. WSA w Warszawie z 16.10.2008 r., I SAB/Wa 33/08, Legalis). Natomiast art. 177 p.p.s.a. przewiduje pośredni tryb wnoszenia skarg kasacyjnych. Oznacza to, że strona zobowiązana jest do wniesienia skargi kasacyjnej do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie W związku z powyższym z uwagi na treść art. 177 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a. sądem właściwym do rozpoznania przedmiotowego wniosku tyczącego się przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest sąd którego orzeczenie jest skarżone, tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, co za tym idzie Sąd orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.