II FSK 2929/14

II FSK 2929/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2014 r.,I SA/Lu 1315/13 odrzucającego skargę K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 15 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w podatku od środków transportu za 2011 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. 1. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r., I SA/Lu 1315/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę K. M. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 15 lipca 2012 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od środków transportowych za 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący został wezwany w dniu 7 stycznia 2014 r. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: złożenie odpisu skargi. Termin na uzupełnienie braków wynosił 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Doręczenie wezwania nastąpiło na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.- zwanej dalej: p.p.s.a.) w dniu 27 stycznia. Termin do uzupełnienia braków upłynął bezskutecznie 3 lutego 2014 r. Ponieważ w wyznaczonym czasie skarżący braków nie uzupełnił - postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r. sąd skargę odrzucił. 2. Powyższe postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r. skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, w której zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie A) prawa materialnego, tj.: - art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a. - poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że niedopuszczalnym jest wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do wykonania czynności, do których zobowiązał skarżącego sąd oraz że niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodów formalnych, - art. 86 § 1 p.p.s.a. - poprzez nieustosunkowanie się przez sąd do przedstawionych przez skarżącego wyjaśnień i nieprzywrócenie terminu do wykonania czynności, do których zobowiązał skarżącego sąd. B) przepisów postępowania: - art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. - poprzez pominięcie przez sąd nieważności zapadłego orzeczenia w związku z pozbawieniem skarżącego prawa do obrony i pominięciem zgłoszonego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 3. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie spełnia przewidzianych przez ustawę wymogów formalnych i materialnych. Zarzuca bowiem sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów, w oparciu o które sąd nie orzekał, wydając zaskarżone postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie sądu, mocą którego odrzucono skargę z przyczyn formalnych. Żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie odnosi się wprost do tego zdarzenia. Sąd obowiązany jest podejmować działania, do których zobowiązują go ustawy. Art. 47 p.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich wszystkim stronom. Art. 49 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo zawiera braki- wzywa się stronę do uzupełnienia lub poprawienia braków w terminie 7 dni. Art. 73 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli nie można doręczyć pisma inaczej- składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie- doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia. Trafnie sąd pierwszej instancji uznał, że koperta, zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków skargi (karta 31) została doręczona skarżącemu w sposób zastępczy w dniu 27 stycznia na podstawie art. 73 p.p.s.a. Ustawodawca stworzył konstrukcję domniemania, że adresat przesyłki miał szansę w ciągu 14 dni iść na pocztę i zapoznać się z treścią wezwania. Zatem ostatni dzień był dniem, w którym - według ustawodawcy – skarżący zapoznał się z pismem do niego skierowanym. Od dnia 27 stycznia skarżący miał 7 dni na uzupełnienie braków. Ostatnim dniem do uzupełnienia braków był dzień 3 lutego 2014 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił datę, w której upływał termin do uzupełnienia braków pisma. W związku z tym, że brak nie został uzupełniony w wyznaczonym czasie, sąd musiał odrzucić skargę, ponieważ art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi wyraźnie, że: "Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi". Zarzuty naruszenia przepisów art. 194 § 1 pkt 8 (sytuacja, w której dopuszczalne jest wniesienie zażalenia na postanowienie), art. 86 § 1 (przywrócenie terminu do dokonania czynności), art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. były oczywiście chybione, ponieważ sąd pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 6 marca 2014 r. nie orzekał na ich podstawie. Sąd odrzucił skargę bowiem nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. 4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 1 p.p.s.a.