II FSK 3488/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 września 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 532/15 w sprawie ze skargi L. S. na indywidualną interpretację Ministra Finansów (organu upoważnionego: Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy) z dnia 16 marca 2015 r., nr ITPB1/4511-91/15/AD w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 1 września 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 532/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę L. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organu upoważnionego: Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy) z dnia 16 marca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Odpis orzeczenia pełnomocnik skarżącego – radca prawny J. K. odebrał w dniu 23 września 2015 r. (k. 48). 2. W dniu 5 października 2015 r. ten sam pełnomocnik sporządził i wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną żądając w imieniu skarżącego uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenia zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. Pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Bydgoszczy poinformował NSA, że orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Bydgoszczy z dnia 29 lipca 2014 r. radcy prawnemu J. K. wymierzono na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r., nr 10, poz. 65 ze zm.) karę zawieszenia prawa do wykonywania zawodu na okres 3 lat. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 16 września 2015 r. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. 4.1. W postępowaniu przed sądem administracyjnym skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl przepisu art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom. 4.2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustawowe pojęcie radcy prawnego zawarte w art. 175 § 1 p.p.s.a. opiera się na znaczeniu nadanym przez ustawę z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, ponieważ w myśl art. 1 ust. 2 tej ustawy, tytuł ten podlega ochronie prawnej, zatem odmienne znaczenie musiałoby wynikać z wyraźnego brzmienia ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, zawód radcy prawnego może wykonywać osoba, która spełnia wymagania określone ustawą. Z kolei w myśl art. 23 ustawy o radcach prawnych, prawo wykonywania zawodu radcy prawnego powstaje z chwilą dokonania wpisu na listę radców prawnych i złożenia ślubowania. Przepis art. 65 ust. 1 tej ustawy wśród kar dyscyplinarnych przewiduje m.in. zawieszenie prawa wykonywania zawodu oraz pozbawienie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Różnica między tymi instytucjami polega, po pierwsze, na tym, że odmienne są w dużej mierze przesłanki ich zastosowania, a po drugie, na tym, że zawieszenie prawa do wykonywania zawodu ma albo może mieć charakter czasowy (aż ustaną przeszkody, o których mowa w art. 28 ust. 1 oraz do końca okresu, na jaki została orzeczona kara dyscyplinarna na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 2 u.r.p.), podczas gdy pozbawienie prawa do wykonywania zawodu i skreślenie z listy radców prawnych ma charakter definitywny. Zarówno z zawieszeniem, jak i pozbawieniem prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego wiąże się zakaz wykonywania tego zawodu. Według treści art. 28 ust. 1 i 2 ustawy, zawieszenie prawa do wykonywania zawodu następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego o zastosowaniu tej kary. W niniejszej sprawie orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Bydgoszczy o wymierzeniu kary trzyletniego zawieszenia prawa do wykonywania zawodu uprawomocniło się w dniu 16 września 2015 r., a zatem w chwili wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie J. K. nie posiadał uprawnień do jej podpisania i złożenia. 4.3. Sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez osobę pozbawioną zdolności postulacyjnej (art. 175 § 1 p.p.s.a.) nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a., lecz brakiem skargi kasacyjnej czyniącym ją niedopuszczalną (por. postanowienia NSA: z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1928/08; z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 515/10, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 4.4. Dodatkowo należy zauważyć, że z uwagi na datę uprawomocnienia się orzeczenia sądu dyscyplinarnego za nieprawidłowe należy uznać doręczenie w dniu 23 września 2015 r. odpisu wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 1 września 2015 r. osobie, która od dnia 16 września 2015 r. nie mogła być zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem skarżącego. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji ponownie doręczy odpis wyroku bezpośrednio skarżącemu, co umożliwi wniesienie w terminie, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a., skargi kasacyjnej sporządzonej przez osobę uprawnioną w rozumieniu w art. 175 p.p.s.a. 4.5. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 180 p.p.s.a. - skargę kasacyjną odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.