II FSK 3784/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi M.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 590/05 w sprawie ze skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 1579/03 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 8 maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2. zwrócić M.K. z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego uiszczony wpis sądowy od skargi o wznowienie postępowania sądowego w kwocie 2292,- (dwa tysiące dwieście dziewięćdziesiąt dwa) złote. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.K. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 8 maja 2003 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. W piśmie z dnia 27 listopada 2013 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania sądowego powołano art. 272 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 stwierdził niekonstytucyjność przepisu, który stanowił podstawę wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 278 P.p.s.a., po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana. Termin przewidziany w wyżej wymienionym przepisie jest terminem materialnym, w związku z czym, wraz z jego upływem wygasa uprawnienie do żądania wszczęcia postępowania wznowieniowego. W niniejszej sprawie pięcioletni okres, o którym mowa w art. 278 P.p.s.a., liczony od dnia uprawomocnienia się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. 13 kwietnia 2006 r., upłynął w dniu 13 kwietnia 2011 r. Przyjąć zatem należy, że skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania po upływie 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 278 P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przy tym okoliczności, świadczące o pozbawieniu strony możliwości działania lub wskazujące, że była nienależycie reprezentowana. Okoliczności takiej – wbrew argumentacji skarżącego – nie stanowi z całą pewnością sam fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku stwierdzającego niekonstytucyjność przepisów będących podstawą skargi o wznowienie postępowania, już po upływie terminu wskazanego w art. 278 P.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., odrzucił skargę o wznowienie postępowania