II FSK 652/22

Dnia 19 marca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w K. w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wyrokowi Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt II FSK 652/22 oraz wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1204/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1204/21 w sprawie ze skargi G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 lipca 2021 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.348.2021.1.AG w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 lutego 2025 r., sygn. akt II FSK 652/22, oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 października 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1204/21, w sprawie skargi G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 9 lipca 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Pismem z 10 marca 2025 r. pełnomocnik Spółki wniósł o nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2025 r., sygn. akt II FSK 652/22 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 października 2021 r., doręczenie tytułów wykonawczych obejmujących odpisy ww. orzeczeń zaopatrzonych w klauzulę wykonalności oraz "zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania klauzulowego według norm prawem przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało odrzucić, gdyż nie podlegał on właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: "Wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe". Według art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: "Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów". W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Na podstawie art. 4 P.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają również spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Sądy administracyjne nie są zatem właściwe do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie zaś z art. 63 P.p.s.a. jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wiosek. Nadto zgodnie z art. 64 § 3 P.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku, gdy wniosek jest niedopuszczalny z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego należy go odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 858/16 i 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 977/11). W ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o klauzuli wykonalności jest mowa jedynie w art. 228 P.p.s.a., gdy chodzi o ściąganie grzywien (orzeczonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 55 § 1, art. 112, art. 154, art. 293 § 2 P.p.s.a.) i kosztów sądowych (opłat sądowych – wpisu i opłaty kancelaryjnej, jak i zwrotu wydatków) będących dochodami budżetu państwa. Te należności podlegają jednak egzekucji sądowej bez nadawania prawomocnemu orzeczeniu klauzuli wykonalności. Ponadto żaden przepis tej ustawy nie przewiduje instytucji nadania klauzuli wykonalności wyroku, a co za tym idzie możliwości rozpoznania takiego środka przez sąd administracyjny. Jedynie w przypadku niewykonania orzeczenia w części dotyczącej zasądzonych wyrokiem kosztów sądowych stosuje się regulację zawartą w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 2014, poz. 101 ze zm.; dalej k.p.c.), która w art. 781 § 2 stanowi, że tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika, a jeśli tej właściwości nie można ustalić, klauzulę nadaje sąd rejonowy, w którego okręgu ma być wszczęta egzekucja, a gdy wierzyciel zamierza wszcząć egzekucję za granicą – sąd rejonowy, w którego okręgu tytuł został sporządzony. Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że rozpoznanie wniosku Spółki nie należy do kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż klauzule wykonalności orzeczeniom sądu administracyjnego, tylko w określonym wyżej przypadku dotyczącym zasądzonych kosztów sądowych, nadaje sąd rejonowy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 i art. 64 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a.