II FSK 937/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku D. S.A. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D. S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 886/12 w sprawie ze skargi D. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 12 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2013 r. skarżąca D. S.A. z siedzibą w G. (zwana dalej: "spółką" lub "D.") wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego – po uprzednim złożeniu skargi kasacyjnej - o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 12 lipca 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 12 września 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Spółka wskazała, że obsługując od 2007 r. jedyny w basenie Morza Bałtyckiego głębokowodny terminal pełni ważną rolę w obsłudze międzynarodowego morskiego handlu i przyczynia się do wzrostu renomy i atrakcyjności Portu Gdańskiego. Strona zatrudnia aktualnie 502 osoby i zamierza do końca roku zwiększyć liczbę pracowników do 526. D. planuje realizację kilku kluczowych inwestycji (rozbudowę bocznicy kolejowej, uruchomienie bezpośrednich połączeń kolejowych z Ukrainą, Czechami, Słowacją i Moskwą, zwiększenie ilości przeładunków, rozwój współpracy z Centrum Logistycznym, zakup nowych urządzeń przeładunkowych oraz spłatę zobowiązań z tytułu zakupu maszyn), co potwierdzają protokoły z walnych zgromadzeń akcjonariuszy. Skarżąca podpisała również z Zarządem Morskiego Portu S.A. umowę dzierżawy terenu pod budowę nowego terminalu, który ma być współfinansowany ze środków pochodzących z Unii Europejskiej. Według stanu na dzień 28 lutego 2013 r. zadłużenie spółki zaciągnięte w celu budowy Terminalu i przeprowadzenia nowych inwestycji wyniosło łącznie 617.756.771,33 zł, w tym z tytułu zaciągniętego kredytu bankowego 333.370.698,14 zł oraz z tytułu pożyczek udzielonych przez akcjonariusza 284.386.073,19 zł. Skarżąca wyjaśniła, że łączna suma określonych przez Prezydenta Miasta G. zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2010 wynosi wraz z odsetkami na dzień 12 kwietnia 2013 r. 27.418.648,08 zł. Zdaniem spółki, wyegzekwowanie powyższej kwoty spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie decyzji podatkowych może bowiem prowadzić do wstrzymania planowanych inwestycji, obniżenia konkurencyjności i utraty stałych klientów, utraty płynności finansowej, postawienia kredytów D. w stan natychmiastowej wymagalności, upadłości spółki i redukcji zatrudnienia. Spółka argumentowała, że konieczność uiszczenia tak znacznej kwoty pociągnie za sobą dotkliwe skutki ekonomiczne, które w konsekwencji mogą mieć niekorzystny wpływ na rozwój infrastruktury i handlu morskiego, mogą negatywnie wpłynąć na budżet Skarbu Państwa i samorządu terytorialnego (obniżenie wpływów z cła i innych podatków) oraz kondycję podmiotów współpracujących (lokalnych przedsiębiorców). Dla zobrazowania sytuacji finansowej spółki we wniosku przedstawiono tabelę przepływów pieniężnych za okres od 1 marca do 31 grudnia 2013 r. Do pisma załączono ponadto dokumentację dotyczącą zakresu i znaczenia prowadzonej działalności oraz planowanych inwestycji, a także kserokopię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 886/12, na mocy którego wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji podatkowej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), który znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym (por. art. 193 powołanej ustawy), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Prezentowana przez skarżącą spółkę argumentacja uzasadnia twierdzenie, że wykonanie decyzji podatkowych (w tym decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2010 r.) spowoduje realne zagrożenie dla funkcjonowania prowadzonego przez spółkę przedsiębiorstwa. Egzekwowanie tak znacznej kwoty (przekraczającej 27 mln zł) może niewątpliwie wpłynąć na utratę płynności finansowej podmiotu gospodarczego, hamując czy też uniemożliwiając dalszy jego rozwój oraz realizację rozpoczętych inwestycji (poprzez postawienie zaciągniętego przez spółkę kredytu w stan wymagalności czy też zagrożenie dla realizacji projektu współfinansowanego ze środków unijnych). Niebagatelne znaczenie z punktu widzenia oceny przesłanek zastosowania tymczasowej ochrony sądowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma również skala prowadzonej przez stronę działalności oraz jej znaczenie zarówno dla rozwoju regionu i społeczności lokalnej (poziom zatrudnienia oraz współpraca z przedsiębiorcami lokalnymi), jak i krajowej gospodarki. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wydanym w tej sprawie postanowieniu z dnia 12 września 2012 r., zapłata zobowiązań podatkowych może w rozpatrywanym przypadku doprowadzić do nieodwracalnych skutków polegających na zagrożeniu upadłością spółki i redukcją zatrudnienia lub całkowitą utratą miejsc pracy, co może z kolei wywołać dalsze negatywne konsekwencje w wymiarze społecznym i ekonomicznym na obszarze działania spółki. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie niniejszej sprawy zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.