II FSK 96/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zarządcy masy sanacyjnej G. [...] sp. k. w restrukturyzacji z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 101/19 w sprawie ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej G. [...] sp. k. w restrukturyzacji z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 31 października 2018 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2013-2014 oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 30 lipca 2019 r. o sygn. I SA/Rz 101/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA, Sąd I instancji) oddalił skargę Zarządcy masy sanacyjnej G. [...] Sp. z o.o. s.k. w restrukturyzacji z/s w T. (dalej: Zarządca masy sanacyjnej, strona skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: Kolegium, SKO, organ) z 31 października 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy orzeczenie Wójta Gminy C. z 28 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości oraz podatku rolnym za 2014 i 2015 rok. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wyrok (podobnie, jak pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia. nsa.gov.pl/. W skardze kasacyjnej Zarządca masy upadłości reprezentowany przez pełnomocnika zaskarżył w/w wyrok w całości. Na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, a to art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu za tożsame pojęć ,,prowadzenia działalności gospodarczej" i "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej", co doprowadziło do dokonania przez sąd nieprawidłowej subsumpcji poprzez zastosowanie przesłanki negatywnej naliczenia podatku rolnego wskazanego w tymże przepisie, pomimo tego, że nieruchomość nie została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, 2) w przypadku nieuwzgIędnienia zarzutu z pkt 1 - prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy po przesądzeniu, że nieruchomość została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej (chociaż skarżąca temuż przeczy), sąd meriti pominął w ocenie umowę dzierżawy z 21 października 2014 r. której zawarcie prowadzi do uznania za podatnika podatku od nieruchomości osobę dzierżawcy, a to C. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T., 3) przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. a contrario w zw. z art. 156 pkt 2 i 4 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi zarządcy masy sanacyjnej z 31 października 2018 r., i zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji pomimo jej wydania z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 311 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 243, dalej: "P.r.") w zw. z art. 6, 8 i 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, z późń. zm., dalej: k.p.a.), polegającym na prowadzeniu postępowania przeciwko samej Spółce G. [...] Sp. z o.o. S.K. w restrukturyzacji, w sytuacji, gdy od dnia 11 września 2018 r. stroną tegoż postępowania winien być zarządca masy sanacyjnej tejże, który winien zostać wezwany do wzięcia udziału w sprawie w sposób zapewniający mu czynny udział w tejże (co nie nastąpiło), i być wyłącznym adresatem wszelkich decyzji wydanych po ww. dniu, a dotyczących Spółki (decyzję skierowano do samej Spółki, a nie do zarządcy będącego stroną), co doprowadziło do braku pozbawienia strony możności obrony swoich praw, b) względnie - w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt 3a powyżej i uznanie, że wskazane tamże naruszenie wystąpiło, jednakże nie ma charakteru ciężkiego - naruszenie przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji w całości, w sytuacji powstania naruszeń wskazanych explicite w pkt 3a powyżej. Strona wniosła o: 4) uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uchylenie poprzedzających decyzji: SKO z 31 października 2018 r., i Wójta z 28 marca 2018 r., oraz wydanie orzeczenia poprzez określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za rok 2014 i 2015; 5) - względnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku z pkt 4 - uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającej decyzji SKO z 31 października 2018 r., i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez SKO i wydanie orzeczenia poprzez określenie jej zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2014 i 2015 r., 6) zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 3-krotnej stawki określonej stosownymi przepisami, 7) na podstawie art. 61 §, 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, 8) na podstawie art. 246 p.p.s.a. przyznanie jej prawa pomocy - zwolnienie jej od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, a to z uwagi na niemożność pokrycia tychże. Jednocześnie, stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnoszący skargę kasacyjną złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś organ administracji i uczestnik postępowania, w terminie czternastu dni od doręczenia im odpisów skargi kasacyjnej, nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Dalej należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Nadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Kontroluje zatem zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie jej zarzutami i wnioskami. Zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podkreślić należy, że z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. precyzyjne i jasne sformułowanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie przez stronę składającą środek odwoławczy jest kwestią niezwykle istotną, przesądzającą o zakresie kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Należy zauważyć, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Szczególną rolę w ramach tego specyficznego środka odwoławczego spełnia uzasadnienie skargi kasacyjnej, które powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Zatem, to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Przez "wpływ na wynik sprawy", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest zatem uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny (por. wyrok NSA z 13 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1060/14). Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać zarzutów skargi kasacyjnej, czy też ich konkretyzować, bądź uzasadniać (por. np. wyrok NSA z 16 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 861/10). Przytoczenie powyższej argumentacji natury ogólnej było konieczne przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów skargi kasacyjnej. To one bowiem wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie. We wniesionym środku zaskarżenia strona szczególne znaczenie przypisała zarzutowi ujętemu w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej. Zarzut ten, w zakresie jego sformułowania zarówno w części wstępnej skargi kasacyjnej, jak i w uzasadnieniu budzi poważne zastrzeżenia, albowiem jest dotknięty szeregiem istotnych błędów i nieścisłości. Przede wszystkim, wbrew wskazaniu strony, w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma art. 156 pkt 2 i 4. Akt ten zawiera przepis o tym numerze, lecz przyporządkowane są do niego inne jednostki redakcyjne (§ 1 - § 3). Co trzeba jednakże podkreślić, norma ta reguluje tzw. rektyfikację orzeczeń sądowych, a autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił jej związku z przedmiotem niniejszej sprawy. W ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma także przepisu oznaczonego jako "art. 145 § 1 pkt i c" (tak na k - 2 skargi kasacyjnej, zarzut 3b). Podobnie, w ustawie tej brak jest art. 145 § 1 pkt 2 ust. 1 (a tak z kolei na k-5 skargi kasacyjnej). Choć treść uzasadnienia sugeruje, że zamysłem jej autora było powołanie się na art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., to nie sposób nie zauważyć, że również nawiązanie do jego brzmienia zostało obarczone błędem. Wbrew bowiem sugestiom strony, ustawodawca w treści przepisu odwołał się do art. 156 k.p.a. a nie jak wskazano - art. 156 k.p.c. Wreszcie należy zaznaczyć, że na k - 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej, jej autor wymienił art. 156 § 1 pkt 2 i 4, niemniej jednak w ogóle nie sprecyzował jakiej konkretnie ustawy jest to przepis. W tym miejscu należy zastrzec, że nie uszło uwadze Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na k-5 strona przytoczyła treść przepisu, którą można powiązać z brzmieniem art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. To zaś sugeruje, że to przepisom tej ustawy przyznała ona istotne znaczenie. W prawidłowości takiego założenia utwierdza dodatkowo fakt, że w ramach zarzutu opisanego w pkt 3a strona również wskazywała na naruszenie innych przepisów k.p.a., a mianowicie art. 6, art. 8, art. 10. W tym stanie rzeczy niezbędnym jest wyjaśnienie, że w postępowaniu podatkowym, którego przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Nie mogło zatem dojść do naruszenia w/w normy prawnej, gdyż przepisów tych organy podatkowe nie mogły stosować w przedmiotowej sprawie. Co znamienne, Sąd I instancji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, analizował zastosowanie przez te organy właściwych przepisów procedury podatkowej i nie były to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Inaczej rzecz ujmując, w podstawach kasacyjnych rozpoznawanej skargi kasacyjnej w powyższym zakresie nie zostały podane adekwatne do przedmiotu zaskarżonego aktu administracyjnego przepisy prawa. Jak już wyżej zaakcentowano, nie jest rolą sądu kasacyjnego wyręczanie strony skarżącej w formułowaniu stosownych, z jej punktu widzenia, zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 85/18). W skardze kasacyjnej nie tylko błędnie podano podstawy prawne żądania stwierdzenia nieważności decyzji, tj. przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zamiast ordynacji podatkowej, to nawet powołując je, nie dochowano należytej staranności - we wniesionym środku zaskarżenia art. 156 przypisany został albo do p.p.s.a., albo do k.p.c., albo w ogóle nie powiązano go z jakąkolwiek ustawą (k-6). Niezależnie od powyższego, dodatkowo zauważyć trzeba, że strona skarżąca kasacyjnie w ogóle nie wykazała wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania k.p.a. na wynik sprawy (art. 6, art. 8, art. 10), jak też nie wyjaśniła na czym polegało naruszenie każdego z nich z osobna. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że nie może z pola widzenia umykać fakt, że nie jest rolą Sądu II instancji wyręczanie strony i poszukiwania za nią konkretnych przepisów procesowych, które zostały uchybione, tym bardziej, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek prawny sporządzana jest przez profesjonalnego pełnomocnika. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale. Konieczną jest również uwaga, że przepis art. 145 p.p.s.a. (powołany w skardze kasacyjnej w różnych konfiguracjach) określa sposób rozstrzygnięcia sprawy i jest to tzw. przepis wynikowy (podobnie jak art. 146-151 p.p.s.a.). To oznacza, że podnosząc zarzut jego naruszenia należy przepis ten powiązać w sposób prawidłowy z właściwymi przepisami prawa materialnego lub przepisami postępowania, którym uchybił organ administracji, a których to naruszeń nie wziął pod uwagę Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Jak wykazano powyżej, tego w niniejszej skardze kasacyjnej zabrakło. Podsumowując, z racji opisanych uchybień, i wad przedmiotowy zarzut, jako wadliwie sformułowany, uchyla się spod kontroli kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mogły również odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. wskazane w pkt 1 i 2 osnowy skargi kasacyjnej. Okoliczności faktyczno-prawne akcentowane przez organy oraz WSA determinują podstawę rozstrzygnięcia i świadczą o słuszności przyjętego stanowiska, zaś wywody przedstawione w skardze kasacyjnej mają jedynie charakter ogólnej polemiki z tym stanowiskiem. Przede wszystkim należy podkreślić, że WSA na kartach 10-13 uzasadnienia wyroku przedstawił szczegółową analizę zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, omówił obowiązujący porządek prawny, dokonał procesu subsumpcji stanu faktycznego sprawy pod określone przepisy prawa podatkowego. Słusznie omawiając kwestię gromadzenia materiału dowodowego, nawiązał do treści art. 180 § 1 O.p. Bezsprzecznie, celem postępowania podatkowego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w indywidualnej sprawie. Rozstrzygnięcie takie jest możliwe wtedy, gdy organ podatkowy – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej – podejmie wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ustalenie stanu faktycznego wymaga zebrania informacji o faktach. Ustawa ordynacja podatkowa realizuje koncepcję otwartego postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę równej mocy środków dowodowych – bez względu na ich charakter. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodne co do tego, że w postępowaniu podatkowym należy dopuścić jako dowód wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, z oczywistym zastrzeżeniem, że dowód nie może być sprzeczny z prawem. Tak więc, prawidłowo WSA wyjaśnił zasadność włączenia w poczet materiału dowodowego, tak decyzji organu nadzoru górniczego jak i sprawozdań opracowanych w celu wyliczenia wydobytego kruszywa. Jak wskazał, zgromadzenie takich dowodów było wystraczające z punktu widzenia elementu konstrukcyjnego podatku (podstawa opodatkowania uzależniona od powierzchni gruntu.). Przedstawione argumenty nie budzą zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak więc na podstawie zgromadzonego materiału ustalono: zakres i rozmiar prowadzonej na działce [...] działalności, fakt wydobywania kruszywa z działki w znacznych ilościach, wykraczających poza zwykłe wykorzystanie zasobów gruntu dla własnych celów i poza granice definicji legalnej działalności rolniczej oraz istnienie na działce wyrobisk, zwałowisk, składowisk, na prowadzenie robót wydobywczych. Ustaleń tych w żaden sposób skarga kasacyjna nie podważa. Strona skarżąca poza przytoczeniem treści art. 2 ust. 2 u.p.o.l. i przywołaniem kilku fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych nie wskazała argumentów, które w sposób skuteczny mogłyby zakwestionować ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy. Zarzuty i przedstawione na ich poparcie wywody stanowią jedynie ogólnikowe i nie znajdujące odniesienia do konkretnych okoliczności stanu faktycznego sprawy dywagacje. Nie mierzą się ze wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacją Sądu I instancji. Nie sposób też uznać, że autor wniesionego środka zaskarżenia uzasadnił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W ogóle nie rozwinięto wątku umowy dzierżawy, a kwestię C. [...] Sp. z o. o. jedynie zasygnalizowano. Brak jest spójnej argumentacji, popartej odpowiednia analizą oraz ewentualnymi odnoszącymi się do niej dowodami. Tak ogólnikowy sposób uzasadnienia tych zarzutów, nie mógł być uznany za wystarczający, co ma ten skutek, że Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnić ich nie może. Zdaniem Sądu kasacyjnego, zgromadzony materiał i wynikające z niego ustalenia uprawniały Sąd I instancji do zaakceptowania stanowiska organów, że wszystkie zajęte na w/w cele obszary działki rolnej uznać należało za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Rozmiar działalności prowadzonej na działce przemawiał za prawidłową kwalifikacją organów podatkowych w przedmiocie zajęcia jej na prowadzenie działalności gospodarczej. Skoro tak, to część działki zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. Wykorzystane zostały jedynie wiarygodne dowody pozwalające ustalić jaka działalność prowadzona była na spornej działce rolnej, i na tej podstawie ustalono, że ta działalność spełnia kryteria działalności gospodarczej i na jakim obszarze była prowadzona (zajęta). Okolicznością wzmacniającą warstwę argumentacyjną Sądu I instancji było bez wątpienia zwrócenie uwagi na fakt poddania decyzji organów nadzoru górniczego kontroli sądowoadministracyjnej i odwołanie się do treści wyroków: z 2 marca 2018 r. III SA/Gl 1393/16 oraz III SA/Gl 1394/16, które są prawomocne (w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1394/16 NSA postanowieniem z 19 czerwca 2019 r. II GSK 344/19 na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej umorzył postępowanie). Na zakończenie, w związku z wnioskiem strony (pkt 4 osnowy skargi kasacyjnej) należy wyjaśnić, że Sąd administracyjny w żadnej sytuacji procesowej nie jest uprawniony do wydawania decyzji administracyjnej - tu - określającej zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym i od nieruchomości. Zgodnie z zasadą ustaloną w art. 207 O.p. to organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy Ordynacji podatkowej stanowią inaczej. Obowiązkiem zaś sądu jest kontrola działalności w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Co do zasady, zgodnie z art. 132 p.p.s.a. sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem. Rodzaje wyroków Sądu administracyjnego wskazane zostały natomiast w art. 145 – 151 p.p.s.a. W tym sanie rzeczy, w/w wniosek skargi kasacyjnej okazał się chybiony. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.