II FZ 1016/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1724/12 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 1. Postanowieniem z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1724/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną R. G. (zwanego dalej: skarżącym) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1724/12 w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 lutego 2012 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. W uzasadnieniu sąd wskazał, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 24 lutego 2012 r. Postanowieniem z 4 lipca 2012 r. WSA odrzucił powyższą skargę z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia. W dniu 8 sierpnia 2012 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane "zażalenie", które zgodnie z jego treścią, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 13 sierpnia 2012 r. zostało potraktowane jako skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 4 lipca 2012 r. odrzucającego skargę. W piśmie tym skarżący wskazał, że skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: u.p.p.s.a.) wskazał że w przesłanym skarżącemu wraz z odpisem postanowienia z uzasadnieniem piśmie przewodnim poinformowano go o możliwości złożenia na powyższe postanowienie skargi kasacyjnej. Pouczono go także o wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Pouczenie to było wyraźne i wskazywało, że brak sporządzenia skargi kasacyjnej przez jedną z wymienionych osób spowoduje jej odrzucenie. Odwołując się do art. 178 u.p.p.s.a. sąd wskazał, że skoro skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego, pomimo pouczenia, nie została sporządzona przez żadną z osób wymienionych w art. 175 § 1- 3 p.p.s.a., to była ona niedopuszczalna. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zaskarżył je w całości oraz zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 175 w zw. z art. 178 u.p.p.s.a. polegające na odrzuceniu przez WSA skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy skarżący jest adwokatem wpisanym na listę adwokatów w Izbie L. pod numerem [...], a co za tym idzie złożona przez niego w sprawie własnej skarga spełniała wymóg formalny sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanawiania i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i w miarę potrzeby rozpoznanie sprawy na nowo przez WSA, który wydał zaskarżone postanowienie, jako że zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 175 § 1 u.p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 u.p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 18 października 2004 r., FZ 308/04, niepubl.). Jednakże w niniejszej sprawie z treści wniesionego zażalenia wynika, że skarżący jest pełnomocnikiem profesjonalnym – adwokatem wpisanym w Izbie L. pod numerem [...]. W tej zatem sytuacji skarga kasacyjna została sporządzona przez pełnomocnika profesjonalnego a zatem zgodnie z wymogami art. 175 p.p.s.a. Dlatego odrzucenie przez sąd pierwszej instancji skargi kasacyjnej skarżącego należało uznać za przedwczesne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego możliwym byłoby bowiem zastosowanie art. 49 u.p.p.s.a. tylko i wyłącznie w celu wyjaśnienia, czy osoba, która podpisała skargę kasacyjną jest uprawniona do jej sporządzenia w świetle art. 175 u.p.p.s.a. Dlatego rozpoznając sprawę ponownie sąd pierwszej instancji wezwie skarżącego do wykazania posiadanych uprawnień w zakresie możliwości osobistego sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji