II FZ 1044/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska, , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. A. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2016 r. sygn. akt II FZ 1044/15 w zakresie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt II FZ 1044/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1791/15, odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi skarżącego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2015 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. W piśmie z dnia 3 marca 2016 r., będącym zażaleniem na zarządzenie z dnia 8 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1791/15 Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł także o ponowne rozpoznanie przez NSA jego zażalenia z dnia 25 listopada 2015 r. W zażaleniu skarżący podniósł argumenty dotyczące zaskarżonej decyzji oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt. II FZ 1044/15. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, iż skarżący wnosi o ponowne rozpoznanie przez NSA jego zażalenia z dnia 25 listopada 2015 r. Jak wynika z treści pisma skarżącego, jest to w istocie zażalenie na postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt II FZ 1044/15. Skarżący bowiem polemizuję z oceną dokonaną przez NSA w ww. postanowieniu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny potraktował pismo skarżącego jako zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt II FZ 1044/15. Jak stanowi art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wyjaśnić należy, iż przepisy procedury sądowoadministracyjnej wyraźnie określają, że zażaleniem mogą być zaskarżane wyłącznie postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, stąd wniesienie zażalenia na postanowienie NSA jest niedopuszczalne. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że wniesiony przez skarżącego środek zaskarżenia jest niedopuszczalny, w związku z czym podlega odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jego orzeczenia są ostateczne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze. W związku z czym postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w dniu 25 stycznia 2016 r., sygn. akt II FZ 1044/15, jako orzeczenie ostateczne jest niezaskarżalne w sądowoadministracyjnym toku instancji. Jest to zresztą przejaw szerszej zasady, że od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie służy żaden środek odwoławczy i w związku z tym są one prawomocne od chwili ich wydania (art. 168 § 1 P.p.s.a.). Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu zażalenia.