II FZ 111/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2025 r. sygn. akt I SA/Łd 370/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr 1001-IOD-2.4102.52.2024.20/1016/MM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 8 października 2025, I SA/Łd 370/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 24 kwietnia 2025 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 rok. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie, po prawomocnym zakończeniu postępowania wszczętego wnioskiem Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, pełnomocnik Skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej przesyłki, zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu doręczono prawidłowo na adres do korespondencji wskazany w skardze upoważnionemu pracownikowi kancelarii pełnomocnika Skarżącego w dniu 12 września 2025 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 19 września 2025 r. Skarżący nie uiścił wymaganej prawem opłaty sądowej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej "P.p.s.a.") odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie: 1 ) art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, ze Skarżący jest w stanie ponieść koszty postępowania w całości bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawową przesłanką przyznania prawa pomocy osobie fizycznej jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) naruszenie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. poprzez nieprzyznanie prawa pomocy, pomimo że Skarżący w sposób przekonujący wykazał swoją złą sytuację majątkową i niemożność poniesienia kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 67 § 5 P.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Natomiast zgodnie z treścią art. 194 § 2 P.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W rozpoznawanej sprawie odpis zaskarżonego postanowienia Sądu z 8 października 2025 r. doręczono r.pr. M. W. (k. 34 i 37 akt). Z analizy akt sprawy wynika, że nie zostało złożone w niniejszej sprawie pełnomocnictwo dla ww. radcy prawnego. Nie ulega wątpliwości, że wnoszący zażalenie (Skarżący) ustanowił w rozpoznawanej sprawie pełnomocnika w osobie adw. B. D., a pełnomocnictwo nie zostało skutecznie odwołane (k. 7 akt). W związku z tym tylko doręczenie odpisu postanowienia temu pełnomocnikowi (adw. B. D.) można uznać za skuteczne, a więc jednocześnie otwierające termin do złożenia stosownego środka odwoławczego (art. 67 § 5 w zw. z art. 194 § 2 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że nie doszło do prawidłowego doręczenia stronie odpisu ww. postanowienia. W konsekwencji wobec tej strony postępowania (Skarżącego) nie rozpoczął biegu termin do wniesienia zażalenia. Strona nie mogła zatem skutecznie wywieść środka zaskarżenia od postanowienia Sądu z 8 października 2025 r. Dopiero prawidłowe doręczenie postanowienia ustanowionemu pełnomocnikowi Skarżącego, tj. adw. B. D., otworzy Stronie bieg terminu do wniesienia zażalenia. Na marginesie Sąd zauważa, że także odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony r.pr. M. W. (k. 26 i 27 akt). Z uwagi na powyższe wniesione zażalenie jako przedwczesne jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.