II FZ 1124/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. S.A. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1150/10 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie ze skargi P. S.A. w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r. wydanym w sprawie ze skargi P. S.A. w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sprostował oczywistą omyłkę pisarską w wyroku tego Sądu z dnia 16 listopada 2010 r. w ten sposób, że w części wstępnej wyroku, zamiast błędnie wpisanej daty wydania interpretacji indywidualnej "29 sierpnia 2009 r.", wpisał prawidłowo "29 sierpnia 2008 r.". W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie i dokonanie sprostowania wyroku z pominięciem określonych w tym przepisie skutków prawomocności orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2012 r. oraz naruszenie art. 156 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, mimo braku ustalenia, że nastąpiła omyłka i nosi ona znamiona oczywistości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji doszedł do słusznego przekonania, że wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1150/10 obarczony był oczywistą omyłką pisarską, a w konsekwencji zasadnie wykorzystał uprawnienie płynące z przytoczonego powyżej przepisu i dokonał rektyfikacji orzeczenia. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że zarówno kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona przez WSA we Wrocławiu, jak i kontrola instancyjna dokonana przez NSA, dotyczyły interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2008 r. W tym stanie rzeczy argumentacja strony skarżącej o związaniu Sądu pierwszej instancji treścią sentencji wyroku NSA, w której podano datę 29 sierpnia 2009 r. jawi się jako oczywiście chybiona, tym bardziej, że z uzasadnienia rozstrzygnięcia sądu kasacyjnego wyraźnie wynika, że sprawa dotyczyła aktu wydanego w dniu 29 sierpnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.