II FZ 1190/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 599/12 w przedmiocie wniosku o zwrot wpisu w sprawie ze skargi B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 24 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 599/12, odmówił B. T. – nazywanym dalej "Skarżącym", zwrotu wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z akt sprawy wynika, że Skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego – równocześnie, jako adwokat, występował w spawie jako pełnomocnik uczestników postępowania sądowoadministracyjnego. Wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. sąd administracyjny pierwszej instancji uwzględnił skargę i stwierdził nieważność decyzji podatkowych. W wyroku tym zasądzono również zwrot kosztów postępowania na rzecz Skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. Skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o zwrot kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Wymienionym na wstępie postanowieniem sąd administracyjny pierwszej instancji oddalił wniosek Skarżącego, ponieważ we wspomnianym wyroku zasądzono na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania od organu podatkowego. W zażaleniu Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, zwrot uiszczonych opłat sądowych, "przyznanie taryfowych kosztów sądowych" lub uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Przede wszystkim zostało ono sformułowane w sposób niejasny i budzący wiele wątpliwości. Już na wstępie Skarżący wskazał, że zaskarża postanowienie z dnia 29 maja 2013 r. Tymczasem w sprawie w tym dniu nie wydano w żadnego postanowienia. W oparciu o treść wniosku sformułowanego w zażaleniu oraz podanej przez Skarżącego daty doręczenia postanowienia można dojść do wniosku, że zażalenie dotyczy postanowienia z dnia 23 maja 2013 r. Zupełnie niezrozumiały jest natomiast wniosek Skarżącego o "zasądzenie taryfowych kosztów postępowania adwokackiego" – jest to konstrukcja nie znana postępowaniu sądowoadministracyjnemu. Wątpliwości interpretacyjne budzi także wniosek o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie występują organy, lecz sądy pierwszej instancji (Wojewódzkie Sądy Administracyjne) oraz Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji. Skarżący uzasadniając swój wniosek odwołuje się do zasad obowiązujących w postępowaniu cywilnym; wskazuje przy tym na art. 256 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 z późn. zm.). Rzecz w tym, że wspomniany przepis dotyczy odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu przez Urzędem Patentowym. Sąd nie dostrzega związku pomiędzy przepisem regulującym postępowanie przed Urzędem Patentowym, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie przez sądami administracyjnymi reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływana dalej jako "P.p.s.a.", a nie Kodeks postępowania administracyjnego. Tym bardziej niezrozumiałe jest, dlaczego Skarżący wskazał wspomniany przepis, jako podstawę do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Chcąc wyjaśnić swoje stanowisko, Skarżący odwołuje się ponadto do swoich wcześniejszych pism – część z nich przy tym nosi daty sprzed wniesienia skargi i nie ma ich w aktach sprawy, pozostałe natomiast zostały zredagowane w sposób odbiegający od standardów, których można wymagać od adwokata. Podobnie należy ocenić przejrzystość przedstawionych w nich wywodów. Nie bez znaczenia dla merytorycznej oceny zażalenia pozostaje fakt, że Skarżący jest adwokatem – profesjonalnym pełnomocnikiem, który powinien dysponować wystarczającą wiedzą prawniczą do jasnego i prawidłowego sformułowania zażalenia. Odnosząc się do kwestii zwrotu kosztów sądowych ("taryfowych kosztów sadowych", jak to ujmuje Skarżący) Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenie zaskarżonego postanowienia. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji, w wyroku z dnia 17 października 2012 r. zasądzono na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania od organu podatkowego. Mając na uwadze art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., strona skarżąca może domagać się od sądu zwrotu wpisu sądowego w przypadku odrzucenia pisma bądź jego cofnięcia, co nie miało miejsca w sprawie. Innymi słowy: podmiotem zobowiązanym do zwrotu kosztów postępowania jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z tych względów, uznając, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.