II FZ 127/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (deleg. do NSA) - Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 680/08 umarzające postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 28 lipca 2009 r. w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 11 września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. postanawia odrzucić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie umorzył postępowanie Z. C. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 28 lipca 2009 r. odrzucające zażalenie na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie wpisu od skargi. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że merytoryczne rozstrzyganie o możliwości przyznania prawa pomocy może mieć miejsce jedynie w sytuacji, jeśli pismo składane do sądu podlega opłacie sądowej. W innym przypadku postępowanie jest bezprzedmiotowe, a więc podlega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U . z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a). Natomiast nie pobiera się opłat sądowych m.in. od zażaleń, o których mowa w art. 227 § 2 P.p.s.a., tj. od zażaleń na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że złożone przez skarżącego zażalenie dotyczy postanowienia sądowego odrzucającego zażalenie w przedmiocie przyznania prawa pomocy, a więc jest zażaleniem złożonym w przedmiocie kosztów sądowych, od którego nie pobiera się opłat sądowych. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie domagając się jego zmiany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 194 § 1 P.p.s.a stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiot dotyczy spraw wyczerpująco wyliczonych w powołanym przepisie. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie czy zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. Treść art. 194 § 1 P.p.s.a., jak i pozostałe regulacje ustawy, w tym przepisy traktujące o przyznaniu prawa pomocy, nie przewidują zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania w zakresie prawa pomocy. Wprawdzie Sąd I instancji błędnie pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie do wniesienia zażalenia, jednakże z przytoczonych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za niedopuszczalne i na podstawie art. 178 w zw. z art. 192 § 2 P.p.s.a orzekł jak w osnowie.