II FZ 130/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del). Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. J., C. J., J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1646/08 w sprawie ze skargi B. J., C. J., J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. Sygn. akt I SA/Kr 1646/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 22 maja 2009 r. odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2009 r., którym Sąd ten odrzucił skargę B. J., C. J., J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2008. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie natomiast z § 3 powyższego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wobec faktu, że skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła wskazanego przez Sąd wpisu od zażalenia, zostało ono odrzucone przez Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący pismem z dnia 26 stycznia 2010 r. złożyli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2009 r. Sygn. akt I SA/Kr 1646/08, w którym wnieśli o: 1) uchylenie postanowienia w całości, 2) wydanie postanowienia zgodnie z obowiązującym prawem, 3) potwierdzenie składu sędziowskiego wymienionego w postanowieniu – brak podopisów - w ciągu 7 dni. Zdaniem wnoszących zażalenie postanowienie wydano niezgodnie z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym oraz rażąco narusza podstawowe prawa człowieka. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący zostali wezwani w dniu 18 listopada 2009 r. do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 lipca 2009 r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia z dnia 15 czerwca 2009 r. na postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2009 r. w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do wykonania zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z ustaleń Sądu I instancji skarżący nie uczynili zadość wezwaniu w zakreślonym terminie. Słusznie zatem Sąd I instancji odrzucił zażalenie, od którego skarżący nie uiścili wpisu, pomimo prawidłowego wezwania. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, dotyczących naruszenia prawa krajowego, wspólnotowego oraz podstawowych praw człowieka, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest w stanie ocenić ich zasadności ze względu na nie wskazanie konkretnych przepisów, których naruszenia miał się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydając zaskarżone postanowienie. Ustosunkowując się natomiast do wniosku skarżących o potwierdzenie składu orzekającego – brak podpisu - należy wyjaśnić, że kwestionowane postanowienie opatrzone zostało podpisem orzekającego w sprawie sędziego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 orzekł jak w sentencji.