II FZ 135/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia adw. L. D. – pełnomocnika z urzędu M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 473/09 w zakresie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 25 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia odrzucić zażalenie. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 473/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 25 marca 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. oraz zasądził od Skarbu Państwa (z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz pełnomocnika skarżącej – adwokata L. D. kwotę 292,80 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W zażaleniu na zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania pełnomocnik Strony wniósł o jego zmianę w tym zakresie i orzeczenie zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), a nie – jak uczynił to Sąd I instancji – na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia. Zdaniem autora zażalenia, spór w rozpatrywanej sprawie dotyczył w istocie wartości pieniężnej nałożonego na Skarżącą podatku, a zatem koszty zastępstwa winny być obliczone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia. Od powyższego wyroku Strona wniosła również – działając przez tego samego pełnomocnika z urzędu – skargę kasacyjną żądając jego uchylenia, a także ustalenia kosztów zastępstwa procesowego według stawek przewidzianych w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesione w niniejszej sprawie zażalenie w sprawie wysokości zasądzonych kosztów postępowania, ze względu na wniesienie skargi kasacyjnej, jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej (środka odwoławczego co do istoty sprawy). W razie zaskarżenia wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów może być bowiem kwestionowane w skardze kasacyjnej (por. B. Gruszczyński, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, wydanie II, s. 460). W związku z tym, że w niniejszej sprawie Skarżąca zaskarżyła skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 470/09, w całości, wniesienie zażalenia na zawarte w tym wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów było niedopuszczalne. Na marginesie jedynie należy dodać, iż zarzut wskazany w zażaleniu został również powtórzony w skardze kasacyjnej, a zatem autor wniesionych środków odwoławczych powinien mieć świadomość, iż merytoryczne rozpatrywanie obu środków spowodowałoby podwójną kontrolę instancyjną tej samej kwestii. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.