II FZ 1420/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1299/14 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 lutego 2014 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1299/14, mocą którego oddalono wniosek M. K. (dalej: skarżący, strona) o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 lutego 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Sąd podał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie został uzasadniony. Sąd przywołał treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej "P.p.s.a." - i stwierdził, że jego rolą jest ocenić, czy podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, że skarżący we wniosku nie wskazał nawet, na czym szkoda taka lub trudne do odwrócenia skutki miałby w jego przypadku polegać. Skarżący nie załączył także do wniosku żadnych dokumentów, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził również, aby w aktach sprawy znajdowały się dokumenty czy to obrazujące obecną sytuację majątkową Skarżącego. W zażaleniu skarżący zarzucił, że z uwagi na wysokość zaległości podatkowych w łącznej wysokości 149.820,51 zł nie może budzić wątpliwości, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje wyrządzenie znacznej szkody po jego stronie, tj. utratę środków niezbędnych do egzystencji, zmniejszenie majątku i ustanie płynności finansowej u skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą. W ocenie skarżącego są to fakty powszechnie znane i niewymagające przez to dowodu. Ponadto prowadzenie egzekucji na podstawie decyzji, która prawdopodobnie się nie ostanie, świadczy o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. mający zastosowanie w tej sprawie, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślenia wymaga, że ostateczne decyzje administracyjne co do zasady podlegają wykonaniu (por. art. 61 § 1 P.p.s.a.). Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, prowadzące do wyjątku od tej zasady, jest inicjowane wnioskiem strony. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. Art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazuje na 2 przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie ograniczył się do powoływania ogólników, które nie odnoszą się rzeczowo do jego indywidualnej sytuacji materialnej: że egzekucja wysokiej kwoty należności doprowadzi do utraty środków niezbędnych do egzystencji czy do ustania płynności finansowej. Z całą pewnością egzekucja nieprzewidzianej przez przedsiębiorcę w planach wydatków należności w kwocie, która wystąpiła w tej sprawie, może okazać się dla skarżącego kłopotliwa. Nie jest jednak uprawnione twierdzenie, że dla każdego uiszczenie takiej kwoty spowodowałoby ryzyko wyrządzenia niepowetowanej szkody. Dla każdego podmiotu w zależności od szeregu innych istotnych okoliczności dotyczących sytuacji materialnej jak i możliwości płatniczych przedmiotowa kwota będzie jawiła się jako mniej lub bardziej dotkliwa czy też możliwa bądź niemożliwa do uiszczenia. Stąd bezzasadne jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powoływanie się przez skarżącego w tym zakresie na art. 106 § 4 P.p.s.a. i twierdzenie, że egzekucja takiej należności zawsze doprowadzi do upadłości zobowiązanego. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest orzeczeniem o prawach konkretnego podmiotu, dotyczy też konkretnej należności; dlatego też informacje, na podstawie których Sąd decyduje w tym zakresie, muszą dotyczyć konkretnego podmiotu. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Be znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że zdaniem skarżącego skarga jest zasadna. Artykuł 61 § 3 P.p.s.a. nie przewiduje takiej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił.