II FZ 1438/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 415/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r postanawia oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r., I SA/Gd 415/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił R. J. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014 r. oraz decyzji Naczelnika T. Urzędu Skarbowego w G. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Sąd podał, że przedmiotowy wniosek sformułowany został w skardze na decyzję. Skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazał jedynie ogólnikowo, że za wstrzymaniem wykonania decyzji organów przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkód oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na skutek egzekucji zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., które wygasło wskutek przedawnienia. Następnie Sąd zauważył, że argumentacja skarżącego, iż zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za 2003 r. przedawniło się, nie może być punktem odniesienia do oceny, czy wystąpiły przesłanki przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd nie dokonuje oceny merytorycznej skargi. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia Sądowi pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie: - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, które polegało na odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, które polegało na zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, - art. 163 § 1 i § 2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, które polegało na sporządzeniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. 3. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia stwierdził, że nie jest ono zasadne. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten wyraża zatem zasadę. Od zasady tej ustawodawca przewidział odstępstwo unormowane w kolejnych paragrafach art. 61 p.p.s.a. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie muszą więc zostać we właściwy sposób wykazane przez skarżącego, aby możliwe było przyznanie tymczasowej ochrony będącej wyjątkiem od zasady wykonania decyzji. Skarżący natomiast, poza sformułowaniem wniosku w skardze do Sądu pierwszej instancji, nie wskazała na żadne konkretne, bezpośrednie i realne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sądowi nie jest znana sytuacja majątkowa skarżącego, bowiem do akt sprawy nie zostały przedłożone jakiekolwiek dokumenty źródłowe, brak jest nawet jakichkolwiek oświadczeń strony skarżącej w tym zakresie. W zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji skarżący kładzie nacisk na fakt niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od osób fizycznych za 2003 r. W tym zakresie skarżący wskazał na postanowienie Naczelnika T. Urzędu Skarbowego w G. z dnia 24 maja 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, postanowienie Naczelnika T. Urzędu Skarbowego w G. z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 lipca 2013 r. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne. Z tych względów, w ocenie skarżącego, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji jest zasadny. Argumentacja tego rodzaju jest jednak całkowicie chybiona, skoro legalność zaskarżonej decyzji podatkowej zostanie dopiero zbadana w postępowaniu sądowoadministracyjnym i znajdzie odzwierciedlenie w wyroku Sądu pierwszej instancji. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. pozostają bez związku z zarzutami skargi, jakie strona kieruje wobec decyzji podatkowej. Ponieważ skarżący nie wykazał, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.