II FZ 148/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2870/16 w zakresie wstrzymania czynności egzekucyjnych w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2870/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi K. S. (dalej: "skarżąca") na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 lipca 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych. Uzasadniając zaskarżone postanowienie WSA wskazał, że orzeczenie w kwestii wstrzymania postępowania egzekucyjnego może zapaść tylko w toku postępowania egzekucyjnego. Sąd nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania takiego orzeczenia. Ponadto podkreślił, że gdyby uznać rozpoznawany wniosek jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), zaskarżone postanowienie nie jest aktem noszącym znamiona wykonalności, w związku z czym nie jest dopuszczalne wstrzymanie jego wykonania. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie lub zmianę oraz wstrzymanie wykonania postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. W uzasadnieniu podniosła, że "złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, które w istocie dotyczy tej samej nieruchomości, w stosunku do której wystawiony został tytuł wykonawczy, a dalej wydano zaskarżone postanowienie, a dalej dokonano jej zajęcia, staje się konieczne i w pełni uzasadnione...". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Tymczasem działania w kwestii wstrzymania, zawieszenia czy umorzenia postępowania egzekucyjnego zastrzeżono wyłącznie do kompetencji organu egzekucyjnego lub organu nadzoru. Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje. Sąd administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podejmowanie rozstrzygnięć w tym przedmiocie nie mieści się w kompetencji sądów administracyjnych, których zadaniem jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej o której mowa w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 1535. Poz. 1269 ze zm.). Sądy administracyjne, jak wynika to z zacytowanego wyżej przepisu, są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich aktów lub czynności organów administracji, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Nie mają natomiast kompetencji do wstrzymania czy też zawieszania samego postępowania egzekucyjnego. W wyniku wstrzymania przez sąd wykonania aktu nakładającego na strony określony w tym akcie obowiązek może wprawdzie dojść do wstrzymania wykonania czynności egzekucyjnych, jednakże także w tym wypadku będzie to wyłącznie wynikiem wstrzymania wykonania aktu, a nie wynikiem bezpośredniej i władczej ingerencji sądu w postępowanie egzekucyjne. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie organu drugiej instancji oddalające skargę na czynność egzekucyjną. Aktem tym nie nałożono na stronę żadnego obowiązku, bezprzedmiotowe zatem byłoby wstrzymanie jego wykonania. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie posiada kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego oraz że zaskarżone postanowienie nie posiada znamion wykonalności, w związku z tym jego wstrzymanie nie jest dopuszczalne. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.