II FZ 167/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1747/10 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie karty podatkowej na 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie. Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 sierpnia 2010 r., w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 sierpnia 2010 r. wraz z pouczeniem, o przysługującym prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na powyższą decyzję w dniu 27 września 2010 r. Następnego dnia złożono wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wskazano, że skargę rzeczywiście wysłano po przekroczeniu ustawowego terminu, ale została sporządzona wcześniej. Nadaniu przesyłki zawierającej skargę przeszkodziła choroba ojca doradcy podatkowego, która zmusiła go do wyjazdu do odległej miejscowości. Pełnomocnik skarżącego planował wysłać skargę w trakcie podróży, ale opóźniania pociągu i kolejka w Urzędzie Pocztowym uniemożliwiły dokonanie tej czynności. Skarga została złożona w najbliższym roboczym dniu po powrocie do pracy, tj. 27 września 2010 r. Pismem z dnia 15 października 2010 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik przedstawił okoliczności związane ze stanem zdrowia ojca oraz informacje dotyczące opieki nad nim. Do pisma została dołączona karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 16 października 2003 r. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu. W uzasadnieniu wskazano, że pełnomocnik skarżącego nie zdołał uprawdopodobnić braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podkreślono, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zauważono, że pełnomocnik świadomie zrezygnował z terminowego złożenia skargi, aby uniknąć dodatkowych kosztów łączących się z podróżą do ojca. Dlatego też nie zaistniała przeszkoda, której pełnomocnik nie mógł usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Sąd pierwszej instancji wskazał także, że pełnomocnik skarżącego twierdzenia o chorobie ojca poparł kartą leczenia szpitalnego sprzed siedmiu lat. Pismem z dnia 21 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co do zasady NSA nie rozpoznaje ponownie sprawy merytorycznie, a jedynie bada czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Stosownie do treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd przywraca uchybiony termin, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu jednocześnie dokonując uchybionej czynności. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy do strony (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dochowania szczególnej staranności przy jej dokonaniu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2009, str. 257-258). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji, po wnikliwym przeanalizowaniu okoliczności wskazanych przez pełnomocnika skarżącego, zasadnie odmówił przywrócenia terminu. Słusznie zauważono, że pełnomocnik miał możliwość terminowego wniesienia skargi w K. Twierdzenia o niemożliwości nadania poleconej przesyłki w dwóch największych miastach w Polsce nie mogły zostać zaaprobowane przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Niedopełnienie powyższego obowiązku świadczy o braku należytej staranności w reprezentowaniu mocodawcy. Profesjonalny pełnomocnik, który pobiera wynagrodzenie za świadczone przez siebie usługi powinien przedsięwziąć działania mające na celu zabezpieczenie dotrzymania terminu. Zresztą wnioskodawca sam przyznał, że miał możliwość wniesienia skargi w terminie, z której świadomie zrezygnował, gdyż nie chciał ponieść kosztu przejazdu taksówką w wysokości 300 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności przedstawione w sprawie nie uprawdopodobniają braku winy w dokonaniu wskazanej czynności. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. ----------------------- 1