II FZ 1706/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. S. i R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1170/13 w sprawie ze skargi G. S. i R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1170/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, odrzucił skargę G. S. i R. S. (powoływanych dalej jako "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że odpis wyroku WSA w Gliwicach z dnia 30 września 2013 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego, J. B., w dniu 29 października 2013 r., a skarżąca odebrała go osobiście w dniu 30 października 2013 r. W dniu 16 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżących, M. L. złożył skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. Sąd odmówił przywrócenia tego terminu, a wobec niewniesienia środka zaskarżenia, orzeczenie to stało się prawomocne. Sąd zauważył, że w rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg dla skarżącego w dniu 29 października 2013 r., a dla skarżącej w dniu 30 października 2013 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął dla skarżącego w dniu 29 listopada 2013 r., dla skarżącej w dniu 30 listopada 2013 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie art. 178 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że zachodzą podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej, podczas gdy postanowienie z dnia 30 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie zostało pełnomocnikowi doręczone, a zatem nie upłynął termin do zaskarżenia powyższego postanowienia i brak było podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie do treści art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została wniesiona bez zachowania terminu, o którym mowa w art. 177 p.p.s.a. Natomiast treść art. 178 p.p.s.a. w sposób jasny i przejrzysty określa sankcję jaka grozi stronie za niedochowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z uwagi na to, że skarżący nie dochowali trzydziestodniowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia, sąd pierwszej instancji nie mógł postąpić inaczej jak tylko odrzucić skargę. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny chciałby zauważyć, że postępowanie skarżących w niniejszej sprawie charakteryzowało się brakiem należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Fakt, że strona korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, nie może usprawiedliwić braku staranności czy nawet niedbalstwa strony przy prowadzeniu własnych spraw. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca odebrała osobiście odpis orzeczenia Sądu pierwszej instancji w dniu 30 października 2013 r. i do dnia 16 czerwca 2014 r. (kiedy pełnomocnik strony wniósł skargę kasacyjną, wraz w wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej) nie podjęła żadnych czynności mających na celu złożenie środka zaskarżenia od orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Trudno NSA dopatrzeć się w takim postępowaniu znamion należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw przez stronę. Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.