II FZ 2087/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2014 r., I SA/Gd 444/14 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 24 czerwca 2014 r., I SA/Gd 444/14 w sprawie ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. B. B. (zwana dalej skarżącą) wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2014, I SA/Gd 444/14. Została wezwana o uzupełnienie braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie. Nie dopełniła wskazanej czynności, zatem w dniu 2 września 2014 r. zostało wydane zarządzenie o pozostawieniu niepodpisanego wniosku bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie, w którym podniosła, że ma problem z otrzymywaniem poczty i prawdopodobnie wezwanie w ogóle nie zostało jej doręczone przez operatora pocztowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. W przypadku problemów z odbiorem korespondencji należy ustanowić pełnomocnika do spraw doręczeń. Nie musi to być pełnomocnik profesjonalny - takie ustanowienie nie musi generować nadmiernych kosztów. W przypadku jego ustanowienia to na adres pełnomocnika będzie przychodziła korespondencja skierowana do skarżącej, zatem będzie odbierana bez względu na obecność skarżącej. Można również ustanowić profesjonalnego pełnomocnika. Należy jednak zawsze poinformować sąd o zmianie miejsca zamieszkania (tak również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2008 r., I FSK 1338/07). Ten obowiązek wynika z art. 70 § 2 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym: "Strona ma obowiązek zawiadomić sąd o każdej zmianie swojego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku pisma wysłane pod dotychczasowym adresem pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany". To w interesie strony leży, by urzędowa korespondencja do niej przychodziła tak, by strona mogła się zapoznać z jej treścią. Skarżąca ten obowiązek zaniedbała. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że wezwanie (o uzupełnienie braku wniosku) "prawdopodobnie nie zostało jej prawidłowo doręczone". Temu twierdzeniu przeczy odręczny podpis z imieniem i nazwiskiem skarżącej, złożony na prawidłowo wypełnionym potwierdzeniu odbioru korespondencji. Skoro skarżąca nie uzupełniła braku formalnego w wyznaczonym terminie, to nie może skutecznie podnosić, że należy uchylić zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku, którego braki formalne nie zostały uzupełnione. Wbrew twierdzeniom skarżącej treść wezwania o uzupełnienie braków była zrozumiała. Trudno uznać, że zdanie "wzywa stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia (...) poprzez podpisanie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia (...) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania" może być niezrozumiałe. W zarządzeniu wyraźnie wskazano jaki brak ma zostać uzupełniony, podano również o jakie pismo chodzi i w której sprawie. Niewiarygodnie brzmią twierdzenia skarżącej, jakoby najpierw nie była ona pewna, czy wezwanie o uzupełnienie braków formalnych w ogóle zostało jej doręczone, by potem twierdzić, że treść pisma (z którym nie wie, czy się zapoznała) była niejasna. Skarżąca wiedząc, że ma problem z odbiorem korespondencji nie poinformowała o tym sądu i nie ustanowiła pełnomocnika do odbioru korespondencji. Twierdziła także, że treść pisma była niejasna. Z omówionych wcześniej względów żadne z tych twierdzeń nie może znaleźć uznania. Skarżąca miała obowiązek poinformować sąd o swoim aktualnym adresie. Zaniedbała ten obowiązek i w rezultacie nie uzupełniła braku w stosownym terminie. Zasadnie wydano zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku, którego wniosków nie uzupełniono w terminie. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.