II FZ 232/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 186/13 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 12 grudnia 2012 r., o nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r., I SA/Bd 185/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił wniosek K. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W pisemnych motywach postanowienia Sąd podał, że wyrokiem z dnia 22 maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2010 r. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu A. M. w dniu 28 czerwca 2013 r. Złożoną przez pełnomocnika strony skarżącej skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sąd postanowieniem z dnia 6 września 2013 r. odrzucił, jako złożoną po terminie. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi w dniu 25 września 2013 r. Pismem z dnia 15 października 2013 r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 16 października 2013 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2013 r. W uzasadnieniu podniósł, że terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie dochował ze względu na stan zdrowia. Na poparcie swoich twierdzeń powołał się na zaświadczenie lekarza psychiatry, w którym stwierdzono, że leczy się na depresję (od 3 lutego, rok niewidoczny), w czasie której okresowo przeżywa stany obniżonej aktywności i zdolności podejmowania decyzji. Pełnomocnik podał, że stan ten trwał od czerwca-lipca 2013 r. i od tej daty do dnia wniesienia kasacji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, tj. do dnia 15 października 2013 r. nie był w stanie dokonać prawidłowo i skutecznie tej czynności procesowej. Do wniosku pełnomocnik załączył ponadto zwolnienie lekarskie za okres od 3 października 2013 r. do dnia 31 października 2013 r. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego przedłożył skargę kasacyjną od ww. wyroku z dnia 22 maja 2013 r. WSA w Bydgoszczy wskazał na treść art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a." Odnosząc się do zawartej we wniosku o przywrócenie terminu informacji o chorobie pełnomocnika (depresji) Sąd zauważył, że, jak wynika z akt sprawy pełnomocnik strony w okresie wskazanym w zaświadczeniu lekarskim (od 3 lutego bliżej nieokreślony rok) oraz w późniejszym czasie podejmował kierowaną do niego korespondencję i aktywnie uczestniczył w postępowaniu (np. skarga z 10 lutego 2013r., pismo z 5 kwietnia 2013r.). Jednocześnie Sąd wskazał, że przedstawione przez pełnomocnika skarżącego zwolnienie lekarskie dotyczy okresu od 3 października 2013 r. do dnia 31 października 2013 r. Wobec powyższego Sąd przyjął, że w dniu 25 września 2013 r., tj w dniu odbioru postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej pełnomocnik był świadomy dokonywanych czynności. Z tego względu datę 25 września 2013 r. uznać należy za datę, w której pełnomocnik strony dowiedział się, iż uchybił terminowi do wniesienia skargi. Od tego też dnia biegł siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Termin ten upłynął w dniu 2 października 2013 r. Tymczasem pełnomocnik skarżącego nadał przedmiotowy wniosek w placówce pocztowej dopiero w dniu 16 października 2013r. W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został po upływie terminu, o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. i z tego powodu podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 tej ustawy. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej lub uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia opisał swoją sytuację zdrowotną oraz zarzucił Sądowi pierwszej instancji nieznajomość w zakresie obrazu klinicznego jednostki chorobowej jaką jest depresja. W ocenie skarżącego, przyjmując bezpodstawnie, że w okresie od dnia 25 września do dnia 2 października 2013 r. pełnomocnik był zdolny do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu Sąd dokonał ustalenia wbrew załączonemu zwolnieniu lekarskiemu. 3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie jest bezzasadne. Art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie natomiast do art. 88 powołanej ustawy spóźniony lub na mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu sprawdza w pierwszej kolejności, czy spełnia on wymogi formalne, m.in. to czy został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu podlegał odrzuceniu, gdyż został wniesiony po upływie ustawowego terminu do jego złożenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że najpóźniej w dniu doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, to jest w dniu 25 września 2013 r., ustała przyczyna uchybienia terminu do jej wniesienia i od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik skarżącego nie zaprzecza zresztą, że w tym właśnie dniu nastąpiło doręczenie postanowienia. W tej sytuacji przyjąć należy, że od tego momentu miał on świadomość tego, że wniesiona przezeń skarga kasacyjna została odrzucona ze względu na przekroczenie ustawowego terminu, o przywrócenie którego można wnosić w myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. Bezspornym jest, że pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jednakże miało to miejsce w dniu 15 października 2013 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wniosek ten, jako złożony po upływie terminu, podlegał zatem odrzuceniu i Sąd pierwszej instancji podjął w tym zakresie prawidłowe rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, że u podstaw rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji nie legły kwestie związane z brakiem winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, bowiem istota sprawy sprowadza się do oceny tego, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji w swych rozważaniach odniósł się do argumentów pełnomocnika skarżącego dotyczących jego choroby, jednakże wobec bezspornej okoliczności, iż wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony, to art. 88 p.p.s.a. stanowił podstawę prawną odrzucenia wniosku. Twierdzenia dotyczące przebiegu choroby, która rzekomo uniemożliwiała pełnomocnikowi skarżącego terminowe dokonywanie czynności procesowych, zarówno wniesienie skargi kasacyjnej, jak również wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, pozostają więc bez znaczenia dla oceny postanowienia o odrzuceniu wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji