II FZ 241/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Syndyka masy upadłości J. [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na postanowieni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 563/12 w zakresie sprostowania orzeczenia w sprawie ze skargi J. [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował orzeczenie tego Sądu z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 563/12, w ten sposób, że w miejsce błędnie podanej nazwy strony J. [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. wpisał "Syndyka upadłości J. [...] w upadłości likwidacyjnej w W." Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Syndyk masy upadłości. Zaskarżając je w całości, wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że nie podziela stanowiska Sądu aby po ogłoszeniu upadłości likwidacyjnej strony, bez zastosowania art. 124 § pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), dopuszczalne było wyrokowanie w sprawie z dokonaniem swobodnej zmiany strony postępowania bez rozważenia czy przedmiot postępowania stanowi czy nie stanowi masy upadłości. Podkreślił, że syndyk może być strona wyłącznie w takich postępowań które dotyczą masy upadłości, a w przypadku odmiennej kwalifikacji przedmiotu postępowania jedynym uprawnionym do działania w imieniu strony byłby nadal upadły. Następnie syndyk wskazał na treść art. 144 Prawa upadłościowego i naprawczego, a także art. 63-67 tej ustawy. Końcowo podkreślił, że przedmiotowe postępowanie podlegało obligatoryjnemu zawieszeniu z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sprostowanie orzeczenia sądowego to konstrukcja procesowa mająca na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia – to dopuszczalne jest jedynie na drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania może być każde orzeczenia bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Niedokładność czy omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania (zob. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 486 i nast.). W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji sprostował treść sentencji orzeczenia w ten sposób, że w miejsce błędnie podanej nazwy strony J. [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. wpisał "Syndyka upadłości J. [...] w upadłości likwidacyjnej w W. Takie działanie mieści się w zakresie postępowania dotyczącego sprostowania niedokładności czy też omyłki, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie to nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia. Zarzuty podnoszone w zażaleniu w żadnej mierze nie odnoszą się do problemu sprostowania wyroku. Kwestie, które porusza Syndyk nie były przedmiotem postępowania Sądu odnośnie sprostowania sentencji. Rozpoznanie podnoszonych zarzutów mogłoby nastąpić jedynie na drodze zaskarżenia orzeczenia środkiem odwoławczym. Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.