II FZ 261/18

Dnia 30 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.P. i M.P. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 383/17 w przedmiocie pozostawienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez rozpoznania w sprawie ze skargi A.P. i M.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 383/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pozostawił bez rozpoznania wniosek A.P. i M.P. (dalej jako "Skarżący") o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 21 listopada 2017 r., oddalającego skargę Skarżących na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 lutego 2017 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Przedstawiając w uzasadnieniu zarządzenia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z dnia 28 listopada 2017 r. Skarżący - działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Skarżącej, złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego wyroku. Z uwagi na fakt, że wniosek ten nie został przez niego podpisany, zarządzeniem z dnia 30 listopada 2017 r. wezwano Skarżącego do jego uzupełnienia, poprzez podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zarządzenie doręczono Skarżącemu w trybie awizo w dniu 18 grudnia 2017 r. W zakreślonym terminie Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku, do których uzupełnienia został wezwany. W ocenie Sądu, skoro Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku z dnia 28 listopada 2017 r., to na mocy art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", należało ten wniosek pozostawić bez rozpoznania. W zażaleniu Skarżący zaskarżył ww. zarządzenie w całości. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 73 § 1 i § 3 oraz art. 49 § 2 P.p.s.a. Zdaniem Skarżącego, w niniejszej sprawie nie doszło do prawidłowego doręczenia wezwania do podpisania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 21 listopada 2017 r. i w konsekwencji nie ma podstaw do pozostawienia pisma bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 141 § 2 zd. 1 P.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Wniosek ten jest pismem procesowym, które powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 46 § 1 P.p.s.a., w szczególności powinno być opatrzone podpisem strony. Złożony w rozpoznawanej sprawie wniosek o sporządzenie uzasadnienia zawierał brak w tym zakresie, zatem zasadnie wezwano A.P. jako Skarżącego oraz pełnomocnika Skarżącej, do jego usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, przy czym pierwsze zawiadomienie o jej pozostawieniu w urzędzie pocztowym zostało dokonane w dniu 4 grudnia 2017 r., natomiast powtórne awizowanie miało miejsce w dniu 12 grudnia 2017 r. W związku z tym, skuteczne doręczenie Skarżącemu wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku nastąpiło w dniu 18 grudnia 2017 r. Kwestię doręczania pism sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym regulują przepisy rozdziału 4 działu III P.p.s.a. Zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4). W okolicznościach niniejszej sprawy znaczenie ma przede wszystkim to, że po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 P.p.s.a., przyjmuje się fikcję prawną doręczenia, która polega na tym, że w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Tak dokonane doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Wobec powyższego przyjąć należy, że z powodu nieodebrania przesyłki sądowej w wyznaczonym terminie, nastąpiło jej doręczenie zastępcze w dniu 18 grudnia 2017 r. i od tej daty rozpoczął bieg 7-dniowy termin przewidziany na uzupełnienie braku formalnego wniosku. Mając natomiast na uwadze, że Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił tego braku w sposób wskazany w zarządzeniu z dnia 30 listopada 2017 r., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie Sąd pierwszej instancji, w oparciu o art. 49 § 2 P.p.s.a., pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.