II FZ 262/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3989/14 w zakresie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. L. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 22 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, wystąpił w piśmie z 16 listopada 2015r. z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując w uzasadnieniu, że ze względu na trudną sytuację finansową nie jest w stanie ponieść tego kosztu bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym swojej rodziny. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 25 listopada 2015r., wezwał Skarżącego do nadesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF oraz dodatkowych dokumentów i informacji odnoszących się do jego sytuacji materialnej. Skarżący odpowiadając na powyższe wezwanie nadesłał przy piśmie z 21 grudnia 2015r. wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF oraz wyciąg ze swojego rachunku bankowego za okres ostatnich trzech miesięcy z informacją o braku operacji bankowych w tym okresie, wskazując też że w ciągu ostatnich 6 miesięcy nie osiągnął żadnych dochodów z tytułu działalności gospodarczej. Po rozpatrzeniu sprzeciwu skarżącego od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 grudnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 marca 2016r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący pomimo dwóch kolejnych kierowanych do niego wezwań, poza dwukrotnym złożeniem wyciągu ze swojego rachunku bankowego o tej samej treści, nie potwierdził złożonych przez siebie oświadczeń zawartych w formularzu PPF o wysokości uzyskiwanego dochodu z działalności gospodarczej oraz uzyskiwanego przez małżonkę i ich syna świadczenia rentowego. W zażaleniu z dnia 31 marca 2016r. skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia wskazując, że w swoim przekonaniu dopełnił wszelkich formalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), stronie postępowania sądowo-administracyjnego może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl zaś art. 255 P.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony co do jej sytuacji majątkowej okaże się niewystarczające lub budzi wątpliwości, strona ma obowiązek na wezwanie uzupełnić je lub przedstawić dokumenty źródłowe, obrazujące jej sytuację rodzinną, majątkową czy dochody. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, ponieważ sąd pierwszej instancji dysponował jedynie oświadczeniami skarżącego, które nie były wystarczającym materiałem do realnej oceny stanu finansowego i możliwości płatniczych skarżącego. Słusznie również stwierdził sąd pierwszej instancji, że subiektywne przekonanie strony o zasadności jej wniosku, przy równoczesnym ograniczeniu się do stwierdzenia o braku majątku, które to stwierdzenie uznane zostało przez Sąd pierwszej instancji za niewystarczające, uniemożliwia uwzględnienie wniosku. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.