II FZ 276/11

Dnia 20 czerwca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 kwietnia 2011 roku, sygn. akt I SA/Ol 292/11 zasądzające od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. na rzecz V. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 3.647 zł (trzy tysiące sześćset czterdzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi V. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 3 stycznia 2011 roku nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - sygn. akt I SA/Ol 292/11 zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. na rzecz V. Sp. z o. o. Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 3.647 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji stwierdził, że skoro organ w trybie autokontroli uwzględnił w całości skargę i uchylił zaskarżoną decyzję to należało od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. na rzecz Spółki zasądzić kwotę 3.647 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Do kosztów tych sąd zaliczył wynagrodzenia doradcy podatkowego określone na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153 -, dalej jako rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości), którego wysokość wynosi 2.400 zł, a także uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy w wysokości 1.230 zł. W zażaleniu na powyższe postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. zarzuciło sądowi I instancji naruszenie art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej " p.p.s.a.") w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. i § 3 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, poprzez zasądzenie na rzecz Spółki kosztów wynagrodzenia reprezentującego ją doradcy podatkowego w kwocie wyższej niż stawka minimalna wynikającą z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W związku z powyższym wniesiono o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenia o kosztach postępowania zgodnie z art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz § 3 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości to jest zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji oraz zasadzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a., czyli w sytuacji gdy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględni skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a., który mimo że nie dookreśla rodzaju kosztów, których dotyczy, to względy natury systemowej oraz celowościowej przemawiają za przyjęciem, że dotyczy on tak, jak art. 200 p.p.s.a. kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, a nie tylko kosztów sądowych (postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2009 roku, sygn. akt II OZ 646/09). W niniejszej sprawie Spółka wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 3 stycznia 2011 r. określającą podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w wysokości 41.729 zł. Następnie organ odowławczy, decyzją z dnia 4 kwietnia 2011 roku wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględniając w całości zarzuty skargi, uchylił zaskarżoną decyzję, oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W tej sytuacji należy uznać że decyzja wydana w sprawie przez organ II instancji w istocie uwzględniała żądanie Spółki w całości, w związku z czym zasadnym było skorzystanie przez sąd I instancji z możliwości przewidzianej w art. 201 § 1 p.p.s.a. i zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów sądowych oraz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na koszty te złożył się uiszczony przez podatniczkę wpis sądowy od skargi w sprawie niniejszej określony na podstawie § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej rozporządzenie Rady Ministrów) w kwocie 1.230 zł oraz stosownie do art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, wynagrodzenie reprezentującego stronę doradcy podatkowego należało przyznać, tak jak uczynił to WSA na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Skoro zaskarżona decyzja podlega wpisowi stosunkowemu uzależnionemu od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją, to wynagrodzenie pełnomocnika ustalane jest zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w zależności od wartości przedmiotu sprawy. W sprawie niniejszej wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 40.973 zł, tak więc podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia dla reprezentującego stronę doradcy podatkowego stanowił przepis § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z którym przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł minimalne wynagrodzenie pełnomocnika wynosi 2.400 zł. Powyższą kwotę sąd I instancji prawidłowo uzupełnił o wartość poniesionej przez skarżącą opłaty skarbowej od złożenia dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika w kwocie 17 zł. Zatem mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że sąd I instancji prawidłowo zasądził wysokość wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącej Spółki w wysokości 2.400 zł. oraz pozostałe koszty procesu. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nie narusza prawa, a tym samym braku jest podstaw do jego uchylenia, zaś przedmiotowe zażalenie należało oddalić, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.