II FZ 282/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. B. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1137/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. B. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia oddalić zażalenie. 1. Zaskarżonym postanowieniem z 9 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1137/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B. B. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 23 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. 2. Odrzucenie skargi nastąpiło na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), bowiem nie został uzupełniony brak formalny skargi. Strona nie przedstawiła pełnomocnictwa dla reprezentującego ją radcy prawnego. Pełnomocnikowi 8 września 2016 r. doręczono wezwanie o uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik Skarżącej 15 września 2016 r. przedstawił jedynie nieuwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa. 3. W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 37 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pełnomocnik nie był właściwie umocowany i nie przedstawił uwierzytelnionego pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W sprawie tej pełnomocnik nie dołączył do akt sprawy sądowej pełnomocnictwa ani jego uwierzytelnionego odpisu przy pierwszej czynności procesowej, jaką było wniesienie skargi. Z tego względu został wezwany o uzupełnienie tego braku. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi przepisem szczególnym w stosunku do regulacji art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W art. 46 p.p.s.a. uregulowano, jakie warunki musi spełniać każde pismo procesowe, w tym skarga. Z art. 46 § 3 p.p.s.a. wynika zaś, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Nie ulega więc wątpliwości, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu jest obligatoryjne, niezależnie od zakresu pełnomocnictwa, które znajduje się w aktach administracyjnych. O ile przy poprzednim stanie prawnym sporadycznie pojawiały się w orzecznictwie argumenty za przyjęciem, że - czy to z uwagi na art. 133 § 1 p.p.s.a., czy z uwagi na względy ekonomiki procesowej - wystarczające jest pełnomocnictwo do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi znajdujące się w aktach administracyjnych, a więc że brak pełnomocnictwa w aktach sprawy sądowej nie jest brakiem formalnym uniemożliwiającym rozpoznanie sprawy w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a., o tyle przy nowym brzmieniu art. 46 § 3 p.p.s.a. - obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., a nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) –takie stanowisko jest nieuprawnione. Przed nowelizacją przepis ten stanowił, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Nie zawierał zatem sprecyzowania, że chodziło o złożenie pełnomocnictwa przed sądem, co stało się źródłem niejasności przy stosowaniu tego przepisu i wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Obecnie nie może już nasuwać żadnych wątpliwości, że złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Również złożenie pełnomocnictwa do innej sprawy sądowej lub administracyjnej, z którego treści wynika ogólne upoważnienie dla pełnomocnika do reprezentowania danej strony w postępowaniach sądowoadministracyjnych, nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji strona jest obowiązana uzupełnić ten brak formalny skargi i złożyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Skoro złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a w sprawie tej Strona na wezwanie WSA nie dołączyła w wyznaczonym terminie ani pełnomocnictwa, ani jego uwierzytelnionego odpisu, to zaistniała obligatoryjna przesłanka odrzucenia skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., czego w zażaleniu nie podważono. 5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.