II FZ 340/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.B. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt II FZ 340/08 od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 1004/07 w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 września 2007 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 28 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2008 r., w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W dniu 17 listopada 2008 r. wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane skarga kasacyjna od postanowienia NSA z dnia 28 października 2008. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo zatytułowane skarga kasacyjna, jako niedopuszczalne, należało odrzucić. Zgodnie z art. 173 § 1 i art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość ich wniesienia. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie orzeczenia i jednocześnie nie stanowi, że przysługuje od niego prawo wniesienia środka odwoławczego, to niedopuszczalne jest jego wniesienie. Należy zauważyć, iż art. 173 § 1 i art. 194 § 1 powołanej ustawy nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i prawomocne. Nie przysługują od nich żadne środki zaskarżenia. Skarżący nie ma zatem możliwości wniesienia środka zaskarżenia na przedmiotowe postanowienie. Odrzucenie pisma czyni zbędnym ustosunkowanie się do podniesionych w jego uzasadnieniu kwestii. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 w zw. z art. 180 i 193 ppsa należało orzec jak w sentencji.