II FZ 350/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 246/18 którym odmówiono J. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 23 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 246/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił J. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 23 października 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 23 marca 2018 r. J. K. (dalej jako: "skarżący") złożył, za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie, skargę na ww. decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku skarżący podniósł, że doszło do tzw. fikcyjnego doręczenia ww. decyzji, co wynikało z błędnego jej skierowania na adres inny niż ten, który został wskazany do doręczeń oraz z pominięcia ustanowionego w dniu 10 listopada 2015 r. pełnomocnika, który został umocowany także w sprawie podatku dochodowego za 2011 r. Pełnomocnictwo to nigdy nie zostało odwołane. Ponieważ postępowanie obejmujące rok 2011 jest ściśle związane z postępowaniami wcześniejszymi, dotyczy tego samego przedmiotu, jest oczywiste, że pełnomocnictwo obejmuje także okres roku 2011. Skarżący zauważył, że potwierdzeniem ustanowienia pełnomocnika jest adnotacja organu na ostatniej stronie decyzji, wskazująca, iż decyzję otrzymuje pełnomocnik strony. Wskazywanym na wstępie postanowieniem Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi, uznając jego argumenty za nieuzasadnione. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie działał za pośrednictwem pełnomocnika. Powyższe potwierdza załączona do wniosku kserokopia pełnomocnictwa, z której wynika, że zostało ono udzielone do spraw o wskazanych w tym dokumencie numerach, wśród których nie ma numeru postępowania, pod którym toczyło się postępowanie zakończone decyzją z dnia 23 października 2017 r., a także fakt, że w dacie udzielenia tego pełnomocnictwa, tj. w dniu 10 listopada 2015 r. nie było jeszcze wszczęte postępowanie za 2011 r. Sąd nie zgodził się również z zarzutem doręczenia decyzji na niewłaściwy adres. Wyjaśnił, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, złożonym w dniu 28 czerwca 2017 r. (k. 10 akt odwoławczych) skarżący jako adres do doręczeń wskazał [...]. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby skarżący wskazał później organowi inny adres do korespondencji. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również podnoszona przez skarżącego okoliczność wskazania na ostatniej stronie decyzji organu odwoławczego, że otrzymuje ją pełnomocnik. Zdaniem Sądu jest to błąd mniejszej wagi, nie wpływający na treść podjętego rozstrzygnięcia i nie wpływający na prawidłowość doręczenia, tym bardziej, że decyzja została doręczona skarżącemu, a nie pełnomocnikowi. Z uwagi na powyższe Sąd pierwszej instancji uznał, że przedstawione we wniosku argumenty nie uzasadniały przywrócenia terminu do wniesienia skargi, który upłynął z dniem 11 grudnia 2017 r. Przede wszystkim zdaniem Sądu skarżący nie wykazał przesłanki warunkującej przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj. nie wykazał, że nie ponosi winy w jego uchybieniu. Ponadto argumenty podnoszone przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, de facto nie odnosiły się do przesłanek z art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), ale dążyły do podważenia skuteczności doręczenia decyzji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył zażalenie. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniósł, że był przekonany, że posiada pełnomocnika w przedmiotowej sprawie, co zwalnia go z konieczności samodzielnego śledzenia losów Decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 P.p.s.a. W analizowanej sprawie, jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Przede wszystkim wskazać należy, że wniosek skarżącego koncentrował się wyłącznie na wykazaniu, że nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji organu odwoławczego, co zdaniem skarżącego skutkowało uchybieniem terminu do wniesienia skargi. To z tym zdarzeniem skarżący wiązał niezawinione uchybienie terminu do złożenia skargi. Argumenty skarżącego Sąd pierwszej instancji uznał jednakże za nieuzasadnione, a stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela. Sąd pierwszej instancji zasadnie wykazał bowiem, że nie ma racji skarżący twierdząc, że na etapie doręczania decyzji organu odwoławczego działał za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Z dołączonego do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnictwa z dnia 10 listopada 2015 r. wyraźnie bowiem wynika, że zakres umocowania pełnomocnika został określony poprzez wskazanie sygnatur spraw toczących się przed organami podatkowymi. Wśród wskazanych w pełnomocnictwie sygnatur nie ma jednakże numeru sprawy, pod którą rozpoznawana była kwestia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Rację ma także Sąd pierwszej instancji twierdząc, że decyzja została wysłana na właściwy adres. Potwierdza to okoliczność, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podał adres [...], jak również to, że do momentu doręczenia decyzji organu odwoławczego skarżący pod ww. adresem odbierał wszelką korespondencję od organu (k. 18 i 20 akt odwoławczych). Istotne jest również, że do chwili wydania decyzji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie skarżący nie złożył informacji o zmianie adresu do korespondencji. Zważając na powyższe Sąd pierwszej instancji właściwie uznał, że decyzja organu odwoławczego została doręczona w sposób prawidłowy. Zasadnie przyjął też, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.