II FZ 38/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 486/12 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 2 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia oddalić zażalenie. Skarżąca M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 2 lutego 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Dnia 20 marca 2012 r. podatniczka nadała na poczcie przesyłkę zawierającą skargę na wskazaną wyżej decyzję, którą zaadresowała do Dyrektora Izby Skarbowej w L., błędnie podając na kopercie adres organu pierwszej instancji. W dniu 26 marca 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. przesłał skargę do właściwego organu. Następnie postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r. został uwzględniony wniosek skarżącej w przedmiocie przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w L.na rozprawie w dniu 7 września 2012 r. zauważył, iż skarga wniesiona została po upływie terminu, a następnie wyjaśnił, iż owa skarga została nieprawidłowo zaadresowana przez skarżącą, co spowodowało, że przesłana została z uchybieniem terminu ustawowego do organu odwoławczego jako organu właściwego. Z uwagi na ten fakt Organ wniósł o odrzucenie skargi W dalszej kolejności skarżąca pismem z dnia 12 września 2012 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że dopiero w dniu rozprawy, tj. 7 września 2012 r. dowiedziała się od swojego pełnomocnika, o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż jest osobą starszą, schorowaną, mającą problemy z pamięcią oraz potrzebującą pomocy przy prowadzeniu codziennych spraw. Następnie wskazała, iż sprawa związana z postępowaniem przed organami podatkowymi była dla niej ogromnym obciążeniem, również psychicznym. Przyznała również, że nieprawidłowo zaadresowana koperta przy składaniu skargi była efektem jej wady wzroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu, wskazując iż został on złożony po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. z 2012 r., poz. 270; ze zm. zwana dalej: p.p.s.a.). Skarżąca pismem z dnia 26 listopada 2012 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wskazując na naruszenie art. 87 § 1 p.p.s.a. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie jego zmianę, a także o uznanie zażalenia za oczywiście uzasadnione w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu. Natomiast według art. 87 § 1 w związku z § 3 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Poza tym w myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Innymi słowy sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu sprawdza w pierwszej kolejności, czy spełnia wymogi formalne m.in. czy został złożony w siedmiodniowym terminie. W analizowanej sprawie wniosek złożony został po upływie określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminu. Biorąc pod uwagę fakt, iż skarżąca posiadała pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wynikający z powołanego wyżej przepisu termin należało liczyć od chwili, kiedy pełnomocnik miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Od tego momentu pełnomocnik posiadał rzeczywistą możliwość realizowania uprawnień procesowych w imieniu strony i w tym samym dniu mógł już stwierdzić, że skarga została wniesiona po terminie. Wiadomym jest, że pełnomocnik skarżącej przeglądał akta i sporządzał kserokopię poszczególnych dokumentów w dniach 3 i 6 września 2012 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu został złożony dopiero dnia 12 września 2012 r., a zatem z przekroczeniem określonego ustawowo terminu. Należy tutaj zwrócić uwagę na fakt, iż ustanowionym z urzędu pełnomocnikiem skarżącej był radca prawny, a wiec osoba profesjonalnie przygotowana do reprezentowania strony przed sądem, a co więcej osoba, której zadaniem jest działanie na korzyść swojego klienta. W przedmiotowej sprawie widać wyraźnie, iż pełnomocnik nie dochował w swych działaniach należytej staranności i dokładności, co więcej wykazał się rażącym brakiem profesjonalizmu w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu, czego efektem jest jego odrzucenie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.