II FZ 383/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt III SAB/Kr 7/13 w przedmiocie cofnięcia prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o umorzenie opłaty za wywóz odpadów postanawia oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 19 września 2013 r., III SAB/Kr 7/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie cofnął J. J. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu Sąd podał, że w piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący oświadczył, iż rezygnuje z przyznanego mu radcy prawnego oraz "nie wnosi o ustanowienie innego pełnomocnika z urzędu". Odwołując się do treści art. 243 § 1, art. 249 oraz art. 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a." Sąd stwierdził, że cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu należy zakwalifikować jako zmianę okoliczności, na podstawie których przyznano to prawo. Uprawnione jest zatem twierdzenie o zmianie okoliczności w rozumieniu art. 249 p.p.s.a., ponieważ podstawową przesłanką przyznania prawa pomocy jest wniosek strony i nie może ono nastąpić z urzędu. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł "o stwierdzenie na podstawie art. 287.2) popsa przez Naczelny Sąd Administracyjny nieważność Postanowienie sygn. akt III SAB/Kr 7/13 wydane w dniu 19 września 2013 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III." Ponadto skarżący wniósł "na podstawie art. 149 § 1 poppsa zobowiązanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III, do wydania postanowienia w uzasadnieniu którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III, wykaże prawdę obiektywną do czego zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z 2005 r.), art.1, art. 3 § 1, art. 4, art. 45.1 Konstytucji R.P. – art. 1, art. 2, art. 3 § 1, art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Praw3o o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) fakty wykazane we wniosku o zawieszenie postępowania z dnia 6.08.2013 r. i niniejszym zażaleniu". 3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie podlega oddaleniu. Przede wszystkim w zażaleniu tym skarżący nie zawarł żadnych konkretnych argumentów dotyczących tego, dlaczego nie zgadza się z decyzją Sądu pierwszej instancji w przedmiocie cofnięcia prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Wnioski zażalenia opisane powyżej poparte zostały obszernym uzasadnieniem, jednakże wywody w nim zawarte nie dotyczą kwestii cofnięcia prawa pomocy. Skarżący poruszył w nich bowiem problem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, którego domagał się w pismach procesowych kierowanych do WSA w Krakowie. Odniósł się również do decyzji gminnego ośrodka pomocy społecznej, pozbawiającej skarżącego prawa do zasiłku celowego, z którą się nie zgadza. Skarżący opisał swoją trudną sytuację zdrowotną oraz materialną, jednakże w żadnym fragmencie swoich wywodów nie ustosunkował się do dokonanego przez Sąd pierwszej instancji cofnięcia przyznanego z urzędu radcy prawnego. Nie podał powodów, dla których nie zgadza się z postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 19 września 2013 r. w przedmiocie ustanowionego z urzędu radcy prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone w sprawie postanowienie jest prawidłowe. Jak trafnie bowiem uznał Sąd pierwszej instancji, skoro skarżący wyraźnie oświadczył, że rezygnuje z przyznanego mu radcy prawnego i nie wnosi o ustanowienie innego pełnomocnika z urzędu, to przestały istnieć okoliczności, na podstawie których go przyznano, to jest wola skarżącego do bycia reprezentowanym w postępowaniu sądowym przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego. W takiej sytuacji art. 249 p.p.s.a. umożliwia cofnięcie prawa pomocy w całości lub w części. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie,