II FZ 398/16

Dnia 4 sierpnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. R. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2016 roku sygn. akt III SA/Wa 2241/14 w zakresie pozostawienia pisma skarżącego L. R. z dnia 15 kwietnia 2016 oku bez rozpoznania w sprawie ze skargi L. R. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 13 maja 2014 roku nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne p o s t a n a w i a : oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 6 maja 2016 roku o sygn. akt III SA/Wa 2241/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił pismo L. R. z dnia 15 kwietnia 2016 roku bez rozpoznania, na postanowienie Ministra Finansów z dnia 13 maja 2014 roku, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.2710, ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Z akt sprawy oraz zaskarżonego zarządzenia WSA w Warszawie wynika, że Skarżący w dniu 15 kwietnia 2016 roku złożył w WSA pismo zatytułowane "Wezwanie", w którym powołując się na naruszenie wymienionych przez siebie przepisów prawa, wezwał do uznania wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2015 roku, sygn. akt III SA/Wa 2241/14 za sprzeczny z obowiązującym prawem. W związku z wątpliwościami co do rodzaju pisma skarżącego, zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2016 roku, wezwano skarżącego na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270, ze zm.), do uzupełniania braków formalnych przedmiotowego pisma, poprzez oznaczenie rodzaju tego pisma w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarżący pismem z dnia 28 kwietnia 2016 roku, odpowiadając na kierowanego od niego wezwanie nie określił rodzaju i charakteru jego wcześniejszego pisma. Ponadto Skarżący nie wyjaśnił również do czego odnoszą się zawarte przez niego w piśmie z dnia 15 kwietnia 2016 roku wnioski. Skarżący pismem z dnia 27 maja 2016 roku wniósł zażalenia od powyższego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania chyba, że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli zaś strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (§ 2 zdanie pierwsze). Warunkiem zastosowania tego przepisu jest jednak to, by brak formalny uniemożliwiał nadanie pismu dalszego biegu. Pismo procesowe strony winno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać pismu prawidłowego biegu. W myśl art. 46 § 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać m. in. oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2) oraz osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3). Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.). Z uwagi na brak dostatecznie jasnego sformułowania treści przedmiotowego pisma, w sposób uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu Przewodniczący zasadnie wezwał wnioskodawcę do jego sprecyzowania. Brak należytego wykonania przez Skarżącego skierowanego do niego wezwania w tym przedmiocie, czynił usprawiedliwionym wydanie zarządzenia o pozostawieniu tego pisma bez rozpoznania – na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.