II FZ 407/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Wojciecha B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4207/06 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Wojciecha B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 18 września 2006 r., (...) w przedmiocie postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4207/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Wojciechowi B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd I instancji przedstawił sytuację materialną Wojciecha B., wskazując, iż mieszka w barakowozie, nie prowadzi wspólnego gospodarstwa wraz z żoną i córką, w wypadku komunikacyjnym stracił lewe oko i doznał trwałego uszkodzenia kręgosłupa, a od 13 października 2003 r. choruje na boreliozę /lek na 15 dni kosztuje 1.000 zł/. Sąd podał także, że skarżący utrzymuje się z dochodu z działalności gospodarczej /w wysokości około 550 zł brutto/ oraz pożytków z gospodarstwa rolnego /6h/, a część dochodu przeznacza na odbudowę przeciwpowodziową. Ponadto z zeznania podatkowego za 2005 r. wynikało, że osiągnął przychód w kwocie 184.300 zł i dochód w kwocie 64.704, 67 zł, a za 2006 r. przychód 256.700 zł, koszty uzyskania przychodu 276.381,47 zł, strata wyniosła 19.681,47 zł. Referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 15 marca 2007 r. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Po rozpatrzeniu sprzeciwu od powyższego rozstrzygnięcia Sąd I instancji ponownie odmówił przyznania prawa pomocy. Analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie doprowadziła Sąd do wniosku, iż pomimo choroby skarżący jest w stanie prowadzić gospodarstwo domowe oraz pozarolniczą działalność gospodarczą osiągając przy tym znaczne przychody. Ponadto Sąd stwierdził, że strona nie przedstawiła wszystkich żądanych dokumentów i informacji, w tym wyciągów z rachunków bankowych, wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej od początku 2007 r., nie wskazała kwoty, którą przeznacza na odbudowę popowodziową. W zażaleniu z dnia 18 czerwca 2007 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zarzucając naruszenie art. 246 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "u.p.p.s.a"/ przez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył i orzekł, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał obowiązek wszechstronnie i wyczerpująco odnieść się do przytoczonych we wniosku okoliczności i do materiału dowodowego zebranego w sprawie, co też uczynił. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 246 par. 1 pkt 1 u.p.p.s.a. regulacja w nim zawarta stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w treści jej art. 199, stosownie do którego strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Przy tym to do Sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą. Ciężar dowodu w zakresie ustalenia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywał na skarżącym. Świadczy o tym użycie w przepisie art. 246 par. 1 pkt 1 u.p.p.s.a. zwrotu "gdy wykaże". Skarżący jednak nie przedstawił wszystkich dokumentów i informacji, pomimo wezwania przez Sąd I instancji w trybie art. 255 u.p.p.s.a. Nie wskazał bowiem na wyciągi z rachunków bankowych, wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej od początku 2007 r., nie wskazał kwoty, którą przeznacza na odbudowę popowodziową. Ponadto trzeba przyznać rację Sądowi I instancji, że pomimo choroby skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe oraz pozarolniczą działalność gospodarczą osiągając z niej korzyści finansowe. Wobec tego, w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż skarżący nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy, przewidziane w art. 246 par. 1 pkt 1 u.p.p.s.a. W świetle powyższych stwierdzeń Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.