II FZ 420/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA (del.) Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1008/10 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt VlII SA/Wa 1008/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej WSA, odrzucił zażalenie M. S., dalej jako: skarżący, na postanowienie WSA z 15 marca 2011 r. w przedmiocie odmowy wykładni wydanego przez ten Sąd wyroku z 10 lutego 2011 r. Powodem odrzucenia zażalenia przez WSA w niniejszej sprawie, było nie uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. Podstawą prawną powyższego postanowienia WSA, był art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), określanej dalej, jako p.p.s.a. Na opisane na wstępie postanowienie z dnia 24 maja 2011 r., skarżący wywiódł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym wnosi o uchylenie tego postanowienia i rozpoznanie zażalenia na "odmówienie wykładni wyroku". Jak podaje w uzasadnieniu swego pisma skarżący, jednym z powodów nie uiszczenia wpisu był art. 220 § 3 p.p.s.a., pozwalający liczyć na zaoszczędzenie 100 zł. Następnym powodem jest to, że wezwanie było do opłaty skargi kasacyjnej i odrzucenie nastąpiłoby z niespełnienia wymagań art. 175 § 1 p.p.s.a. Więc w ocenie skarżącego, niezgodnie jakby z art. 222 p.p.s.a. był wzywany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Słusznie wywodził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA, że zgodnie z przepisem art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Zażalenie wniesione w niniejszej sprawie podlega opłacie sądowej, którą strona na wezwanie sądu winna była opłacić. Jak wynika z akt sprawy skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia, a termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 28 kwietnia 2011 r. Ponieważ skarżący nie wykonał zobowiązania WSA, zasadnie zażalenie zostało odrzucone. Odpowiadając na zarzuty skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że WSA w piśmie z dnia 14 kwietnia 2011 r. nie wzywał skarżącego do uiszczenia wpisu sadowego w kwocie 100 zł od skargi kasacyjnej, lecz do uiszczenia wpisu sadowego w kwocie 100 zł od zażalenia (pod rygorem jego odrzucenia). W przedmiotowej sprawie, nie miałby zatem zastosowania art. 175 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, brak jest podstaw do stwierdzenie, że WSA wzywał skarżącego niezgodnie z postanowieniami art. 222 p.p.s.a. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżący w pkt 6 pouczenia - pisma z dnia 18 marca 2011 r. (doręczone 25 marca 2011 r.), został poinformowany o możliwości uzyskania prawa pomocy (obejmuje także zwolnienie od kosztów sądowych). Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ).