II FZ 440/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.W. i M. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 664/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu w sprawie ze skargi A. W. l i M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 1 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 664/10,Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił A. W. i M. W. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 1 kwietnia 2010 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). W zażaleniu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, względnie o zmianę uwzględniającą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył i orzekł, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący podali, że byli w błędzie co do rzeczywistej daty doręczenia zaskarżonych decyzji. Podnieśli, że zostały one odebrane przez E. W. – matkę M.W. Pani E. W. przekazała skarżącym odebrane decyzje w piątek 9 kwietnia 2010 r., przy czym - według skarżących – mylnie poinformowała ich, że zostały odebrane w środę 7 kwietnia 2010 r. Stąd skarżący mylnie sądzili, bez własnej winy, że termin wniesienia skargi upływa w piątek 7 maja 2010 r. Okoliczności, na które wskazują skarżący nie są, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wiarygodne. Przeczy im znajdujące się w aktach podatkowych (k – 207) potwierdzenie odbioru decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 1 kwietnia 2010 r., z którego wynika, że przesyłka została doręczona do rąk adresata, a nie - jak twierdzą skarżący - do rąk Pani E. W. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 86 § 1 p.p.s.a., uprawniające do przywrócenia terminu do złożenia skargi. Podzielić należy ocenę dokonaną w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie wykazali okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie uchybionego terminu z przyczyn od nich niezależnych. Okoliczności powyższe świadczą - wbrew twierdzeniom skarżących - o nie dochowaniu przez nich szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów i prawidłowo rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu. Stosownie zatem do treści art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić.