II FZ 445/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.O. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 3802/06 w zakresie ściągnięcia nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi K.O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 26 września 2006 r., nr (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 3802/06 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził przymusowe ściągnięcie od K. O. kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Opisując stan faktyczny sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 29 stycznia 2008 r. skarżący złożył wniosek o doręczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2008 r. wraz z uzasadnieniem. Nie uiścił należnej na mocy § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221, poz. 2192) w związku z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł, pomimo wezwania do jej uiszczenia. W konsekwencji Sąd I instancji zarządził przymusowe ściągnięcie tejże należności. W zażaleniu, a następnie w piśmie uzupełniającym z dnia 9 września 2008 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Wskazał, że wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem cofnął dnia 16 kwietnia 2008 r. Podniósł, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a koszty egzekucyjne w kwocie ponad 300 zł są dla niego zbyt wysokie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią § 2 (cyt.) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych: "Opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł". Podkreślić więc należy, że wysokość opłaty kancelaryjnej w takim przypadku określona została wprost w ustawie. Z powyższych rozważań wynika, iż trudna sytuacja majątkowa strony nie ma w badanej sprawie żadnego znaczenia. Dlatego też argumenty podniesione przez skarżącego w zażaleniu nie mogą w żadnym wypadku spowodować uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Opisane przez skarżącego okoliczności wskazujące na brak środków do pokrycia ustalonej opłaty kancelaryjnej mogłyby stać się przedmiotem badania Sądu I instancji, o ile strona złożyłaby wniosek w trybie art.229 § 1 p.p.s.a. o umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty tejże należności, czego nie uczyniła. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postępowanie w celu przymusowego ściągnięcia należności w postaci opłaty kancelaryjnej, zostało prawidłowo i rzetelnie przeprowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Art. 234 § 2 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Nie ma przy tym bowiem znaczenia okoliczność, iż skarżący pismem z dnia 16 kwietnia 2008 r. (k-117 akt sądowych) zrezygnował z doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem z uwagi na koszty. Zgodnie z art.770 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) dłużnik powinien zwrócić wierzycielowi koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji. Wzmiankowanymi w tym przepisie kosztami są m.in.: opłata egzekucyjna w kwocie 227,54 zł oraz wydatki gotówkowe komornika w kwocie 10,90 zł określone w dokumencie "Zajęcie Wierzytelności" z dnia 30 maja 2008 r. W związku z tym zarzut skarżącego o zbyt wysokich kosztach egzekucyjnych nie ma racji bytu. Podkreślić trzeba i należy, że skoro strona uchylała się od zapłaty kwoty należności głównej - 100 zł, to powinna się spodziewać, iż z jej zawinionego zachowania wynikną negatywne dla niej skutki (w tym wypadku dodatkowe koszty). Gdyby strona uiściła opłatę kancelaryjną w 7-dniowym terminie zakreślonym przez Przewodniczącego Wydziału, a nie dopiero dnia 26 czerwca 2008 r., po wszczęciu egzekucji, uniknęłaby nieprzewidzianych wydatków. Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.