II FZ 452/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 906/16 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 906/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną W. R. (dalej: "skarżąca") w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w z dnia 2 czerwca 2016 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Uzasadniając zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. oddalił skargę strony na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku. Pismem z dnia 11 stycznia 2017 r. skarżąca wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku. Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2017 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez sformułowanie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy zgodnie z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), (w dwóch egzemplarzach) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej w dniu 20 lutego 2017 r. przesłał w jednym egzemplarzu pismo, w którym zrzekł się przeprowadzenia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W związku z powyższym kolejnym zarządzeniem z dnia 28 lutego 2017 r. wezwano stronę do usunięcia braku formalnego pisma z dnia 20 lutego 2017 r. poprzez złożenie 1 egzemplarza podpisanego pisma procesowego lub jego uwierzytelnionej kopii – celem doręczenia go organowi administracji publicznej – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 6 marca 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej w dniu 13 marca 2017 r. nadesłał podpisany egzemplarz skargi kasacyjnej a nie pisma z dnia 20 lutego 2017 r. o zrzeczeniu się rozprawy przed NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę kasacyjną skarżącej, uznał, że pismo z dnia 20 lutego 2017 r. należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., co w konsekwencji skutkowało tym, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez sformułowanie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. Z uwagi nieuzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej w terminie, Sąd odrzucił skargę kasacyjną. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej podniósł, że treść wezwania do przedłożenia egzemplarza pisma z dnia 20 lutego 2017 r. była niedostatecznie precyzyjna i myląca. Ponadto podniesiono, że skarżąca uzupełniła braki formalne skargi kasacyjnej, a jedynie uchybiła wezwaniu do uzupełnienia pisma uzupełniającego skargę kasacyjną, co nie może być podstawą do odrzucenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Na podstawie art. 47 § 2 p.p.s.a. odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Z kolei art. 176 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wymogiem formalnym skargi kasacyjnej, oprócz wymogów przewidzianych dla pisma procesowego, jest zawarcie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi kasacyjnej, nieuzupełnienie braków (w tym braków formalnych) obliguje sąd do odrzucenia tego środka odwoławczego na podstawie art. 178 p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy NSA stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie wezwał skarżącą do uzupełniania braku skargi kasacyjnej, jakim jest zawarcie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Zasadnie także Sąd wezwał stronę do nadesłania odpisu pisma z dnia 20 lutego 2017 r., w którym strona zrzekła się rozprawy. Błędnie jednak Sąd nadał rygor temu wezwaniu na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., a mianowicie pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 20 lutego 2017 r. bez rozpoznania. Pismo z wnioskiem o zrzeczeniu się rozprawy jest elementem skargi kasacyjnej, zatem wezwanie do nadesłania odpisu tego pisma, tak jak wezwanie do nadesłania odpisu skargi kasacyjnej, powinno być pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej - art. 178 p.p.s.a. Niesłusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że należy odrzucić skargę kasacyjną z racji na nienadesłanie odpisu pisma uzupełniającego z dnia 20 lutego 2017 r., w sytuacji, gdy czynności tej nadany został rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.