II FZ 457/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Małgorzata Wolf- Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 450/10 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 450/10, mocą którego w oparciu o art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - oddalono wniosek A. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że strona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdziła, iż decyzja jest rażąco wadliwa, a organ wszczął postępowanie egzekucyjne, co może narazić ją na niepowetowaną szkodę. Wskazawszy na treść art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a. Sąd uznał, że wniosek nie może być uwzględniony, bo poza ogólnikowymi stwierdzeniami nie wskazuje na żadne okoliczności, które nakazywałyby go uwzględnić. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona zarzuciła błędną wykładnię art. 61 § 3 P.p.s.a. Na tej podstawie wniosła o jego zmianę poprzez uwzględnienie jej wniosku. W uzasadnieniu przyznała, że nie wskazała we wniosku żadnych okoliczności na jego poparcie, jednak dokonanie jednorazowej wpłaty "w takiej wysokości" w sposób oczywisty będzie niemożliwe z uwagi na jej sytuację finansową. Dodała, że wniosek taki jest oczywisty, a prowadzenie egzekucji w przypadku braku oszczędności i możliwości uiszczenia kwoty w gotówce powoduje powstanie sytuacji grożącej szkodą w mieniu. Okoliczność ta nie wymaga dowodów, gdyż jest faktem notoryjnym. Ponadto zdaniem strony nie da się wykazać, że wyegzekwowanie kwoty przekraczającej jej dochody nie wyrządziłoby jej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., mający zastosowanie w tej sprawie, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała, że zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego i przekonanie strony o jego dolegliwości nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Ogólnikowe stwierdzenie skarżącej o ryzyku szkody w mieniu w żadnej mierze nie świadczy ani o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody, ani ryzyku spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych; tymczasem zażalenie strony sprowadza się w istocie do ogólnikowych stwierdzeń o dolegliwości ewentualnej egzekucji należności wynikającej z zaskarżonej decyzji i bliżej nieokreślonych zagrożeniach. Wstrzymanie wykonania decyzji następuje na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że okoliczności z art. 61 P.p.s.a. zachodzą. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zażalenie jako bezzasadne oddalić.