II FZ 463/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej zażalenia M. K. i T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 331/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 listopada 2018 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r. i ustalenia wysokości zobowiązania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 28 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 331/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. K. i T. K. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 30 listopada 2018 r., w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r. i ustalenia wysokości zobowiązania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 26 lutego 2019 r. wezwano skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą ww. wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących 4 marca 2019 r., a co za tym idzie, siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania upłynął 11 marca 2019r. Wpis od skargi nie został uiszczony. W związku z powyższym wskazując na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") Sąd odrzucił skargę. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących wniósł zażalenie wskazując m.in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania poprzez uiszczenie wpisu sądowego w sytuacji, gdy takie wezwanie nie zostało skarżącym doręczone, co w konsekwencji skutkowało nieuzasadnionym odrzuceniem skargi. Pełnomocnik skarżących podniósł, że w dniu 4 marca 2019 r. została doręczona mu korespondencja z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, lecz przesyłka zawierała jedynie odpowiedź Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na skargę z dnia 4 lutego 2019 r., na co wskazywać ma załączona do zażalenia koperta, w związku z czym siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu nie rozpoczął jego zdaniem biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast według art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zamieszczonego w aktach sprawy wynika, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo, a przesyłka zawierała wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego, które pełnomocnik skarżących przy odbiorze podpisał. Subiektywne przeświadczenie pełnomocnika skarżącego o wadliwości doręczenia, nie może stanowić argumentu na rzecz braku obowiązku uiszczenia wpisu. Należy bowiem podnieść, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie obalił domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wspomnianego domniemania nie mogą obalić argumenty pełnomocnika, w których podnosi, że koperta, którą nadesłano skarżącym odpowiedź organu na skargę, nie zawierała adnotacji o pismach, które powinny się w niej znajdować, wobec tego nie można jednoznacznie stwierdzić, że w kopercie tej znajdowało się wezwanie do uiszczenia wpisu. Należy bowiem przypomnieć, że strona należycie dbająca o własne sprawy zobligowana jest sprawdzić przy doręczeniu, czy zawartość adresowanej do niej przesyłki zgadza się z informacją na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru, który jako dowód doręczenia zwracany jest nadawcy. O niekompletności przesyłki nie może natomiast świadczyć brak adnotacji o zawartości przesyłki na kopercie. W niniejszej sprawie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się odpowiednia adnotacja o zawartości koperty. Oceniając zaskarżone postanowienie z perspektywy przytoczonych powyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zastosował w sposób prawidłowy normy proceduralne określone w art. 220 § 1 p.p.s.a. Skarżący zostali skutecznie wezwani przez Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia należnego wpisu od skargi wraz ze stosownym pouczeniem. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie opłata nie została uiszczona, Wojewódzki Sad Administracyjny zobowiązany był – zgodnie z treścią przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. – skargę odrzucić. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.