II FZ 62/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 549/07 odmawiające sprostowania postanowienia w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 lutego 2007 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił A.W. sprostowania postanowienia tego Sądu o odmowie zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zawarte we wniosku żądania skarżącej nie mieszczą się w żadnej kategorii usterek, o których mowa w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze względu na całkowite pominięcie przez Sąd istoty sprawy zawartej we wniosku o sprostowanie, co w ocenie skarżącej świadczy o nierozpoznaniu wniosku w ogóle. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania przed organami podatkowymi i sądem wojewódzkim. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. We wniosku z dnia 21 marca 2008 r. A.W. wniosła o sprostowanie postanowienia z dnia 15 lutego 2008 r. o odmowie zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi poprzez podanie podstawy prawnej, na mocy której orzeczenie to jest prawomocne, sporządzenie uzasadnienia postanowienia, ze wskazaniem przyczyn odmowy zawieszenia postępowania oraz pouczenie o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Stosownie do treści art. 156 § 1 ppsa Sąd może z urzędu, jak i na wniosek, sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Należy podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji, że zawarte we wniosku żądania nie mieszczą się w żadnej z kategorii usterek wymienionych w powołanym przepisie. Ponadto w zażaleniu nie przedstawiono żadnego argumentu, który by wskazywał, że postanowienie to narusza przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia przepisy. Zawiera ono natomiast wywody nie mające nic wspólnego z treścią postanowienia, wobec czego należało, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa orzec jak w sentencji.